Tomik IV

W to nie wierzy, zwłaszcza dziadek, że ten wszechświat to przypadek.

Jeśli w samoistne powstanie wszechświata

komuś uwierzyć się uda, znaczy, że on wierzy w cuda.

Wszystko jasne dla acanta.

Samoistnie powstał algorytm wszechświata,

bez żadnego projektanta?

Tu nie ma podpuchy,

wierzy, czy nie wierzy

wszyscy wierzą w duchy.

Dla każdego są te dziwy

i z dzisiejszej perspektywy.

Agnostyk pokory chociaż trochę złapał,

ateista - ten dopiero, to ma zapał.

Agnostyk pośrodku dla każdego wrogiem,

choć nie wie czy On jest, ratuje się Bogiem.

Mało wiedzą naukowcy,

jeszcze mniej przeciętniacy,

prawdę znają wyłącznie,

pewni siebie prostacy.

Co dla jednych wiara, dla innych niewiedza,

czy musi to ludzi rozdzielać jak miedza?

Wystarczy Natury jeden kwik,

by człowiek na Ziemi całkiem znikł.

Nie atomowy, ani kosmiczny,

bo wymiar ludzki raczej komiczny.

Między Bogiem

a zwierzęciem

człek z zadęciem.

Lepszy Bóg jest wymyślony

niż Bóg żaden, bo z Nim życie

będzie wieczne a bez Niego?

Świat to Putin lub Bin Laden.

Myśl człowieka jest uboga,

każda ma innego Boga.

Języki nam pomieszał, bo się wkurzył na nas Pan,

teraz inny dla każdego, chociaż jeden i ten sam.

Wieża Babel – Wikipedia, wolna encyklopedia

Bo między mikro a makro wiedzą,

człowiek zaledwie jest tylko miedzą.

Od dwóch tysięcy lat ta sama kultura,

dla mnie Bogiem jest Natura.

Jak do tej pory

tylko brak wiedzy uczy pokory,

a ci którym się wydaje,

że tej wiedzy dużo mają,

to idee narzucają.

Kpi pokora z nadczłowieka,

ten sam w końcu los nas czeka.

Polityk jak ryba, największe ma powody,

by często wyskakiwać nad powierzchnię wody.

Jeden popularność czynem uzyskuje,

drugi tylko to potrafi, że się dobrze prezentuje.

Przeciętny bardziej musi się sadzić,

by swą jakością ludzi okadzić.

I wśród polityków zachowania dziwne,

częściej efektowne, rzadziej efektywne.

O parciu na szkło

Jest polityk jak powierzchnia,

czy wypukła, czy też wklęsła,

zawsze lubi złapać kęsa,

więc po mediach się wałęsa.

Nawet inteligentnej cholerze

także cwaniactwo rozum odbierze.

Na takim także Bogu zależy,

co to udaje, że w Niego wierzy,

widzi, że klecha do niego człapie,

to umieszcza zaraz Matkę Boską w klapie.

Lepiej się czuje, gdy swój interes

reprezentuje.

Nie docenia dyscypliny,

myśli, że jest z lepszej gliny.

*

W jego głowie się nie mieści,

mało słów a dużo treści.

Zawodu nie ma, gadać nie potrafi,

to tylko w sejmie podnosi swe łapy.

A dlaczego wśród matematyków

jest tak mało polityków?

Bo humanista gadać to umie

a matematyk kłamać nie umie.

Matematyk zwykle skromny

a polityk w swych poglądach

jest niezłomny?

Forsa się mieni, poglądy zmieni.

To już się nigdy chyba nie ziści

że rządzić będą nie humaniści

lecz ludzie ściśli.

Nie przewidzi żona Hanka,

do przepychu przepychanka,

potem rządzi nim kochanka.

Kiedy głosów mu przybędzie, ideałów się pozbędzie.

Wyznał swej Ludwisi, siedząc z nią na ławce,

że już mu lud wisi, jak kit na agrafce.

Nie służy dobrze wyborców masie,

gdy w każdej dziedzinie za eksperta ma się.

Jaki ogląd, taki pogląd.

Od konkretów bardziej wolą ogólniki,

no to się pchają do polityki.

Jakże głupie te chłopiska,

albo zrzucają symbole, albo leją się po pyskach.

Nazwisko pamiętam, lecz go nie wymienię,

warto krytykować cienie?

Politologia to kurs beguine’a,

dla korzyści swych polityk

jak leszczyna się wygina.

I polityk także jak żeglarz się czuje,

co z prawej do lewej nogawki halsuje,

takich polityków, to lud nie szanuje.

Rozum dobry bo praktyczny,

politycznie elastyczny.

Mieć poglądy?

Dla niektórych

to przesądy.

Większy ma wybór broni,

kto od poglądów stroni.

Często zmienia poglądy,

korzystny tego skutek,

zawsze ssie jakiś sutek.

Walczą o stołki chudopachołki.

Daj kurze grzędę, zaraz zagdacze,

wyżej se siędę.

Tego się nie łaje, co stołki rozdaje.

O Erydo bogini pianotwórcza!

Spraw by wśród polityków niezgoda

nie destrukcyjna była ale twórcza.

By w niełaskę nie wpaść,

to wystarczy kochać,

i wystarczy nie kraść.

Pochwała dystansu.

W drzwiach się pokłóciły stalowe zawiasy,

lecz dystans to sprawił, że się nie pobiły,

nadal drzwiom służyły.

Życie chwileczką,

rzadko pomnikiem,

częściej jest świeczką.

Wzniósł się ponad szczyty,

lecz nie dla idei,

głównie po zaszczyty.

Nie pomyśli ani chwili,

by ma za zasługi

ludzie pomnik wystawili.

Gąsior do wina stołu nie sięga,

i chociaż próżny, taki ambitny,

że o posągu także on gęga.

Ślad nie zostanie, po tych, co często zmieniają zdanie.

W rezultacie syn ma smrodek po swym tacie.

Już niedługo w ziemi całkiem się zanurzy,

nie rozumiem czemu obcym bogom służy.

Niech i po tobie jak po Chaplinie

nie smrodu lecz wdzięku smuga popłynie.

Są w polityce i takie sokoły,

co w swej młodości nie mieli szczęścia

do specjalnej szkoły.

Populitka, populitas,

to dziś słowny jest rarytas.

O zdymisjonowanym.

Rozwrzeszczała się czapla na całe rozlewisko,

że opuścić musiała tak dobre stanowisko.

Choć już na uwięzi,

jak małpa tygrysa

zaczepia z gałęzi.

*

Straciła macki,

więc wykrzykuje

hejnał wariacki.

Jak żabie bez głowy,

pod wpływem napięcia

jeszcze drgają nogi.

Martwi się topola.

Najwyższa to pora

dostać od topora.

Najlepsze dla forsy brania

są zawody zaufania.

Przydaje się toga,

gdy kieszeń uboga.

Wielu z nich togę z tyłu podnosi

lecz nie na tego, kto winę nosi.

W zawodzie raczkuje,

a już kombinuje.

Nie po to kształcili tego aplikanta,

aby z klienta robił palanta.

Łamią sobie prawnicy głowy,

jakby tu zrobić wielki kontrakt

z najprostszej umowy.

Najlepsza umowa długa, zawiła,

by chęci czytania nas pozbawiła.

Wiele słów w umowie choć mało w niej treści,

łatwiej między nimi prawny kruczek zmieścić.

To jest czyste, co przejrzyste.

Optymizmem nie napawa

zawiłość języka prawa.

Sprzedać ciastko i go zjeść,

cwana to umowy część.

Bogatszych woli ten znawca prawa,

bo gdzie korupcja, tam forsy lawa.

Cóż z adwokata jego słów złotych,

w oczywistej sprawie,

najtańsza porada dwa tysiące złotych.

Lepiej za skutki,

niż za wysiłki

płacić zasiłki.

Mały nie negocjuje,

albo się na coś zgadza,

albo nie podpisuje.

*

Pracownik warunków poprawić nie może,

a ten co może, to się ukrywa

przed tobą niebożę.

Do obrońcy

Jego rola podpowiadać, jak się z grzechu wyspowiadać.

Nie ma szansy na obronę lecz wyciąga mu mamonę.

Procedurę też przeciąga, bo to forsę mu przyciąga.

Z pamięci się wymyka,

że zaufanie z przysięgi wynika,

gdy w usługach zawodzi,

za krzywoprzysięstwo karać się godzi.

Prawnik winien być myśliwym,

by wywęszył luki, te zamaskowane

w prawie nieuczciwym.

Wiedzą diabły i anieli,

wszystko czarne, gdy brak bieli.

Zło wiadomo jakie jest,

dobru trzeba wskazać pięść.

Dobro bardziej niż zło trzeba krytykować,

za to, że się chowa, bojąc się ryzyka,

nie chce protestować.

Jak nieładna panna

przed lustrem się czuje,

nieszczęśliwe dobro,

co nie atakuje.

Ganić należy dobro ospałe,

co w cieniu cnót swych bywa wytrwałe.

Choć wokół krzyczą że złe idee,

ono się modli, najczęściej wieje.

Złu wierny, kto bierny.

Bierny gorszy od krzykacza,

tym się właśnie różni

biernik od wołacza.

Zło zaradne,

dobro słabe

i bezradne.

Zło na dobru to wymusza,

że się dobro trochę rusza.

Dobro w zło by się zmieniło,

gdyby całkiem zła nie było.

Zło jest skupione,

dobro jak złoto

jest rozproszone.

Czasem nadmiar dobroci

jak niestrawność łakoci.

Dobro zła już nie potępia,

to najbardziej nas zasępia.

Jak pedał bez roweru,

dobro bez charakteru.

Między chucią, kasą

te największe zła są.

Dobro w boleści

częściej się mieści.

Argumentów co nie miara,

ton żałobny ma ofiara.

Zło nie pęka, dobro stęka.

Rozum się spieprzy,

dobru dopieprzy.

Zło respekt budzi

a dobro nudzi.

Zło nad dobrem się unosi,

dobro o litość już tylko prosi.

Tacy dobrzy, lecz nie gracze,

to jest powód, że zło skacze.

Dobro jawne, że aż nudne,

zło do rozpoznania trudne.

Długo nie żyje dobra istota,

bo smacznym kąskiem dla zła jest cnota.

Dobro się zjednoczy,

to zło nie podskoczy.

Niech i dobro będzie cwane,

przez zło nierozpoznawane.

Zło złu nie zaradzi,

ale trochę sprytu

dobru nie zawadzi.

Dobro się podkuje

lecz dopiero wtedy,

kiedy zło coś knuje.

I zło straci nadzieję,

gdy nieoczekiwanie

na dobro się nadzieje.

Toteż sztuką jest kolego udawanie naiwnego,

trochę dobra także z tego.

Przy naiwnym głupki mądrzejsi się czują,

więc podstępu nie wyczują.

Łatwiej się dobrać złu do bebechów,

gdy się pomyli po twym uśmiechu.

Cwane chłopy mylą tropy.

Tracą do życia ludzie ochotę,

tak dzielnie błoto ośmiesza cnotę.

Za hałastrą biegnie cnota,

bo nie widzi wokół błota.

Dziwi się aniołek, że ma wygląd srogi,

bo nie dostrzegł, że mu przyczepili rogi.

Lepsze dobro cierpliwe, konsekwentne,

niż szybkie, nie przemyślane i mętne.

Więc żałosne te głosy histeryczne,

że dobro do zła jest niesymetryczne.

Bywa i zło, co tak się szanuje,

że do nauki już pretenduje.

*

Dobro to wiedza z cnotą, zło - niewiedza z głupotą

lecz największym złem, wiedza z niecnym tłem.

By cierpienia mniej doznawać, gdy nie można go naprawić,

złu nie warto wiedzy dawać.

Wykształcisz prostaka, zmienisz go w robaka.

Tak jest wśród ludzi,

że jeden sprząta

a drugi brudzi.

Najpierw to złodziej,

potem dobrodziej.

Towar to wychowanie,

a wiedza to jest tylko

jego opakowanie.

Nie rozumie tego umysłowa łamaga,

że zło fantem kusi a dobro się domaga.

Także moralności by w ogóle nie miała,

gdyby jednym ciałem była ludzkość cała.

Świat nie jest klawy,

bo moralności tylko enklawy.

Już zdziczała

z dobrobytu

rasa biała.

W dobrobycie zło w rozkwicie,

w dobrym bycie zło w odbycie.

Nie wystarczy w dobrze żyć,

jeszcze trzeba dobrze żyć.

O sztucznej inteligencji.

Gdy własnej nie mają,

to się w „sztuczną” pchają.

Bo broni mnie teza

sztuczna to mózgu

także proteza.

*

Przyjdzie niedługo taki czas miły,

tylko maszyny będą się biły.

*

Zawsze się znajdzie trochę tych ludzi

którym maszyna łba nie spaskudzi.

Już od dawna z cywilizacji

włoski reżyser się natrząsał,

kiedy aktor w polu

z portek mocz wytrząsał.

(Film pt „Amarcord” - F. Fellini)

Zapomina, gdy o coś się bije,

że dwa złe końce miewają kije.

Jedna skrajność drugą płodzi,

nic lepszego się nie rodzi.

Kto kij zawsze w środku trzyma,

nic nie zrobi on pochopnie,

jednym końcem zło postraszy, to w zarodku

a zaś dobro, gdy leniwe, mocno popchnie.

Gdy na ziemi lata tłuste,

piekło pełne, niebo puste.

Wiedza się nawarstwia i potęguje.

Moralność przez wieki nie kumuluje.

Dobrobyt rośnie, to świat nam psuje.

I chociaż wiedza ludziom narasta,

to ciągle walczą państwa lub miasta.

Świat się polaryzuje,

aż iskry nie wywoła,

co napięcie rozładuje.

Co kilkadziesiąt lat, historia nie przeczy

musi człowiek dostać w tyłek,

by się znowu stać do rzeczy.

Dobro chętnie akceptujesz, zło - gdy musisz - tolerujesz.

Choć się płoszą, ale znoszą.

Więcej dla życia dobrych gwarancji,

gdy mniej powodów dla tolerancji.

Nie myślące są te lenie, tolerancja to od normy

dopuszczalne ale jednak odchylenie.

Dziś język psują, bo tolerancję

akceptacją zastępują.

Niech dobro wykorzysta to,

że zło także zabija zło.

Ganić należy dobro ospałe

co w cieniu cnót swych bywa wytrwałe.

Choć wokół krzyczą że złe idee

ono się modli, bywa że wieje.

I zło też się schowa,

czasami wystarczy

piękna, mądra mowa.

Niech zło żyje, choć nie cało,

by charakter nam wzmacniało.

Błąd między dobrem a złem leży,

z niedoświadczenia on wynika,

z nieuwagi albo niewiedzy.

Wlazł w to, choć to błąd,

lecz się nie wycofał,

chociaż poczuł swąd.

Błędu nie wyczaisz,

gdy się przyzwyczaisz.

Nie sięgniesz przestworzy,

gdy błąd jako wzorzec

w głowie się ułoży.

Tą zaletę ma latarnia,

że swym światłem zło ogarnia.

Lecz latarnia nie doradza,

na czym dobro się zasadza.

Wielu takich co, dostrzegają zło,

mało tych co wiedzą, czym zastąpić go.

Lecz na szczęście, dzięki Bogu,

dobro płynie z dekalogu.

Myślimy jak żyć, czy lepiej być, aby coś mieć, czy mieć, aby być, ale byle śmieć chciałby tylko mieć.

Nie wie, co sumienie, wystarcza mu mienie. Bo on taki jak mennica, tylko konto swe powiększa, brakuje mu czasu na głębsze przeżycia.

Gdy go forsa już hołubi, kontrowersji on nie lubi.

Jeden żyje w nędzy, drugi dla pieniędzy, a porządny między.

Wszystko zrobi dla pieniędzy i bogaty i ten w nędzy.

Wielkie bogactwa głównie z cwaniactwa. To na ludzkim trudzie bogacz się bogaci, bo za te wysiłki bardzo mało płaci.

Gdzie bogate ćwoki to ja też tam siedzę, ażeby im wybrać trochę jaj spod kwoki.

Zły jest podział dóbr, protestują drzewa, gdy je niszczy bóbr.

W trudnym czasie się podzieli, lecz dobrobyt ich rozdzieli. Dobry byt łączy, dobrobyt dzieli.

Mniej na ulicach byłoby protestu, gdyby bogactwo więcej miało gestu.

I w rodzinie brak jedności, gdy różnice w zamożności. By nie wypaść zbyt tandetnie, od biednego się odetnie.

Jeden lektykę dźwiga a ten co na niej siedzi, krzywdy nie dostrzega, nawet gdy to śledzi.

Pewien biały gdzieś w Afryce gumę złapał w swej lektyce, to dla niego bez znaczenia, że gum kipnął ze zmęczenia.

Nie dostrzega tego niejeden gagatek, co dla jednych nadmiar, dla drugich brak gatek.

Tam gdzie złota jest kareta, nie na króla konie kadzą ale tylko na stangreta.

Bywa, że fundacja to też hipokrytka, w nieuczciwe akcje wsadza swe kopytka.

Co bardziej przytłacza? Czy młodość żebracza, czy starość bogacza.

Pasożyt nosiciela morzy, nigdy nie dojdzie do symbiozy.

Bogactwo rzecz względna, bieda jest bezwzględna. * Zaproś go do biednej chaty, gdy się nie ma czym pochwalić bogacz wśród bogatych. * Bogactwo się porównuje, bieda z biedą się podzieli, nad inną nie wyskakuje.

O tym decyduje mózgu szara masa, dla jednego Bóg Naturą, dla Sorosa bożkiem kasa. Tam ciągnie za sznurek, gdzie wojna podwórek. Może wreszcie świat się dowie, że najbardziej winni, to fortun bogowie. * Brak niestety w systemach batów na finansowych akrobatów. By największe tuzy nie były nam świcą, coś także i dla nich winno być granicą.

Ciągle świat jest jakiś głupi, bo pozwolił na miliardy, teraz go miliarder kupi. Polityka także kupi a nam się wydaje, że polityk głupi. Więc miliarder forsę miele, już się jego nikt nie czepia, że ma trusty i kartele.

Nędzne te wysiłki, miliony bogatym a biednym zasiłki. Wiele bywa stresów z walki interesów.

Dla świadomych życie, to jest karuzela, ręcznie napędzana przez ukryty kierat. Nieświadoma reszta nawzajem się beszta. Dobrze wiedzą czego nieświadomym trzeba, więcej dają igrzysk, gdy za mało chleba.

Gdy los mu sprzyja, z radości skacze, innym muszą starczyć fajerwerki, race.

Kto ma więcej racji, poważni eksperci czy ci z wielkich korporacji? Gdzie decydują poważne badania, niech nie rozstrzyga wynik głosowania.

Bogatych hobby to lobby, na posłów naciskają, światu niemoralność swoją narzucają.

Rozum już im padł, tylko z perspektywy własnych interesów oceniają świat.

Coraz mniej już zdrowej gleby na podstawowe ludzkie potrzeby. Tyle forsy, tyle jeść, aby godne życie wieść.

Myślę, że mam rację, już sknociły kapitalizm interkorporacje.

Z konkurencją się rozstały, firmy, co rynku mają połowę a niekiedy prawie cały. * Korporacji egzystencja, to dla rynku impotencja. Więc może potrzebna jakaś interwencja.

Aż się zachłystnęła ludzkość rozbiciem atomu, dziś nie wiemy, czy bezpiecznie wrócimy do domu.

U jednych pazerność, u innych wygoda, to światu pędu do postępu nie doda.

Nie bogaty, biedny piszczy, gdy mu nadmiar Ziemię niszczy.

Jeśli były kiedyś normy, to już po nich tylko rżysko, biznesowi wolno wszystko.

Od żaru i cienia zależne ciśnienia. Lecz ciśnienie choć katusza, lenia do wysiłku zmusza.

Choć z nierówności rozwój wynika, to kontroli biznes lubi się wymykać. * Napięcia, stężenia to potencjały, które w naturze bez żadnej idei zrównać by się chciały. Kiedy potencjał zbytnio harcuje, to go natura ciut wyrównuje. Natura dąży do wyrównywania, ludzie dalecy od takiego zdania.

By rozwój równoważyć i średnie stany wspierać, takiej sprawy rządy nie lubią popierać. Dominanta zresztą, nie dzieli się z resztą.

Od brudnych pieniędzy wielu żyje w nędzy.

O zaraźliwym dobrobycie To się niestety zdarza dość często, od biedy i nadmiaru umiar znika i męstwo. (Arystoteles, pzru.)

Umiaru zadaniem, to zdanie ogólne: dla właścicieli miliony, akcje miliardowe już dla wszystkich wspólne. Lepszy biznes, gdy gorący, pod warunkiem, że nie wrzący.

Zszedł Pan Bóg na Ziemię by zrobić inspekcję i najbardziej zganił nadmiaru infekcję.

To nie jest prostactwo, rozsądna zamożność, i ducha bogactwo.

Wiedzą to mądrzy stryjowie, wuje, bogactwo i nędza jednakowo psuje.

Ćwicz się draniu w groszobraniu, nie zapomnij o dawaniu. Wielką sztuką darowania, dawać bez wyrachowania. * Więc gdy się wzbogacisz od pietruszki nać!, pamiętaj, że w Dobrym nadal musisz trwać.

O biedzie i bogactwie

Dzisiejsza elita?

VIP i celebryta.

Nie zmieniają się elity,

wzorcem tylko prosperity.

Nikt się nie doczeka aby prawo elit

zrównano kiedyś z prawem człowieka.

Czuję w podświadomości,

że to nigdy nie straci

swojej aktualności.

Chociaż popularność

z brzydkich brytów zszyta,

ale namaszczeni

celebrytka, celebrytas.

Jednemu starczy, że jest kochany

a drugi woli być podziwiany.

Najważniejsze dla kobity,

to być żoną celebryty.

Najpierw o sławie tak bardzo marzy,

potem ucieka od dziennikarzy.

Wystarczy, że znany jakiś gałganek,

a już dla wielu mądrości kaganek.

Z internetowej wynika ankiety,

że celebryci to autorytety.

Polityczna perystaltyka

jest zwrócona do koryta,

elit także ona dotyka.

Za co fani zacofani uwielbiają celebrytę?

Za to, że się szczepi poza kolejnością

przed wirusa bytem?

Choć bez rozumu,

bożyszczem tłumu.

Jakie w mediach portrety

takie autorytety.

Oni potem wyznaczają

moralności priorytety.

Moralne autorytety

mniejsze mają parytety.

Nie myl autorytetu z popularnością,

to ci myśli w twojej głowie nie uproszczą.

Wyższe tony te muzyczne nad niższymi dominują,

lecz w akordzie harmonijnie wszystkie razem współpracują.

Taka dziś powinna być arystokracja,

by się odcinała tylko od prostactwa.

Nowe elity trzeba utworzyć,

by lepsze wzorce wreszcie rozmnożyć.

Życie rzeką, rozlewiskiem,

w zatoczkach spokojnie,

to nurt główny drze swym pyskiem.

Główny nurt jest w żarze, konserwatyzm w cieniu,

a ludzie się dziwią brzydkiemu ciśnieniu.

Gdy otwartość świat przenika,

różnorodny świat zanika.

W tym zamęcie, znacznie lepsza

jest otwartość na zamknięcie.

Wiedzą nawet nieuczeni,

owoc z drzewa nam nie spadnie,

kiedy drzewom brak korzeni.

Każde soki ma na czas,

razem tworzą piękny las.

Nie ma dla mnie zmiłowania,

konserwą jestem umiarkowanym

z zamiłowania.

Jak dla masztu mocne wanty,

stabilizują to krótkie życie

wszelkiej maści konserwanty.

W puszce egzystuje, to wolniej się psuje.

I nurt główny ludzi nabiera,

jednym nurt rzeczki łąk dodaje,

drugim uprawne pola zabiera.

Można by Ziemię szybko rozsadzić,

gdyby nurt główny do techniki wsadzić.

Indoktrynacja krowy?

Nie będzie mleko

napojem zdrowym.

Płynie głównym nurtem

poprawność polityczna,

zapanuje nad nami

dyktatura „demokratyczna”.

Z czego głównie gówno słynie?

Zwykle w głównym nurcie płynie.

Znieczulają nam kubki i głowę,

na myśli świeże i smaki nowe.

Gdzie nurt wali,

nie zakwitną

nenufary.

W burzliwym świecie łatwo wpaść w dołek,

z dwojga złego lepszy spokojny grajdołek.

Biedni uczciwi humaniści,

wolna myśl już im się nie ziści.

Od normy odstaje, grantu nie dostaje,

bo przeciwne grono-staje.

Z nurtu jakiś zboczy,

ze stołka się stoczy.

Wszystko w głównym płynie nurcie,

nic w detalu, wszystko w hurcie.

Naukę nagradza albo sponsoruje,

na taki wynik liczy, jakiego oczekuje.

Będziemy żyć w smrodzie,

bo główny nurt w modzie.

Dużo o wolności gada,

lecz w realu ją rozkrada.

Pluralizm w demokracji?

Kto nie w głównym nurcie,

to już nie ma racji.

Coraz więcej postaw brachu

dziś należy do obciachu.

Jak zagrają tak tańcuje, nadgorliwy lewituje.

Najbardziej się lepi, do tego, kto krzepi.

Najchętniej myszy kot towarzyszy.

To nie alegoria, usłużny idiota real kategoria.

Sporo napaskudzi, na pasku złych ludzi.

Tak poprawny, aż niestrawny,

taki szuję, też szanuje.

Myślenie będzie uniwersalne,

indywidualne będzie karalne.

Zabija globalizm indywidualizm.

Stąd się biorą świata błędy,

że zbyt wielu chce być trendy.

Masz odwagę

swój pogląd mieć,

to jużeś śmieć.

Do indywidualisty

Przeciwny zasadzie,

aby działać w stadzie.

*

Jak wiele musi mieć pokory

indywidualista,

by dostosować się do sfory.

I ze strachu powstaje ideologia,

wystarczy do słowa dodać słowo „fobia”.

Takie zdanie do obrony,

fobie straszą w obie strony.

Nikt nie czuje się bezpiecznie,

bo strach działa obosiecznie.

Ci co fobie nam wmawiają,

właśnie oni strachem

gacie napełniają.

Według myśliwskiego kalendarza,

czas ochrony dla tchórzy się zdarza.

(Stanisław Lec, pzru)

Wymyślili strachy tchórze,

więc się Twainem tu posłużę.

Zawód tchórza bardzo stary,

tylko w tłumnych marszach

nosi swe sztandary.

By ją przydołować, cnotę także można,

niecnie definiować.

Niech słowa nie łoją takich, co nie broją.

Na fobie antidotum,

to separatum votum.

Odbierają ci brachu

nawet prawo do strachu.

Obronę konieczną fataliści

zwą podżeganiem do nienawiści.

Podejrzenia budzi słowo nieakuratne,

słowo do rzeczy ma być adekwatne.

Woli umysł ciasny slogan niezbyt jasny.

Gdy granice ma zatarte, takie słowo gówno warte.

Cóż to za różnica,

między polityczną poprawnością

a kulturą bycia!?

Łatwo o dowody,

że poprawność logiczna

oraz polityczna to są antypody.

Prawdy ludzie nie wyczują,

kiedy słowa też mutują.

Ja przed słowem fobia nie będę się kajać,

bo nadużywane, przy byle okazji

chce nas za coś łajać.

Zmienia się nazwę tej samej treści,

by biczem była bez rękojeści.

Więc latają po mediach, ulicach

nieskrępowane słowa do bicia.

Choć ciepłych gaci nie mają, dyktatora popierają.

Zawsze tak będzie, dopóki z Rosji imperium będzie.

Mogą mieć Polacy poczucie zawodu,

okna wschodnie nie w sypialni,

tylko balkon od zachodu.

*

By się ustrzec przed myśliwym jak bajka niesie,

to się zjednoczyły wszystkie zwierzęta w lesie.

Tego bowiem były zdania, by zastosować

sposób wzajemnego, wczesnego ostrzegania.

Aby związek ten rozproszyć, myśliwy jednym

karmę znosił a inne psami zaczął płoszyć.

Karmiona zwierzyna negocjować zaczyna,

a płoszone tymczasem myśliwy wyrzyna.

Rozum Putinowi nawet w noc się ślini,

już mu się nie przyśni Kraj Kwitnącej Wiśni

bo on bardziej woli kraj czerwonej świni

a jego „rycerze” na żołdackim chlebie,

też się zachowują jak te świnie w chlewie.

*

Odpowiedzialność też tu ponoszę,

za porównanie świnki przeproszę.

*

Choć broń już jest stara a żołdacy marni,

ale ciągle wierzy Putin swojej armii.

Przy grobie Stalina spalić by go trzeba,

niech od jego truchła nie zdziczeje gleba.

Mordowali z nienawiści,

to nie Niemcy, to Naziści.

Szukam wytrwale, wytężam głowę,

lecz kraju „Nazizm”

na żadnej mapie znaleźć nie mogę.

*

Odbierali nam życie, pozbawiali wolności,

teraz chcą nas uczyć swojej moralności.

*

Sam to ja nie brudzę, wolę ręce cudze.

Aby ciężar grzechu ze swych sumień zrzucić,

próbują na innych sprytnie go przerzucić.

*

Już nicują nas złe krawce,

zmienić chcą ofiarę w sprawcę.

*

Ciągle list za nami ogłaszają gończy,

więc czy ta druga wojna światowa

już nigdy dla nas nie ma się skończyć.

Taką przyjaźń wolę,

gdy każdy z przyjaciół

swoją bruździ rolę.

*

Przyjaźń szczera

nie doskwiera.

Wypisz to pod progiem,

mniejsze dla większego

nie zawsze jest wrogiem.

Wtula się w niego bez ambarasu,

cień ma pod nim paproć, nie przerośnie lasu.

Nie zasługuje na miano chwasta,

bluszcz, co tak pięknie sosnę obrasta.

Las mieszany bogatszy, bluszcz świerku nie zgubi,

zwierzyna także taki las lubi.

Piękne linie przenikania dają

bryły, gdy na dachu się kochają.

Lecz tylko wtedy

dobrze się czują,

gdy współpracują.

O to mnie się tu rozchodzi:

każda skrajność drugą płodzi.

To nie sprawa polityka,

wtedy dobre multikulti,

kiedy samo się przenika.

Gdy plan wynika z wyrachowania,

nie pogodzisz z draniem drania.

Więcej przyjemności ludzie z życia mają,

tam gdzie się kultury miło przenikają.

W demokracji mniejszość

podporządkowana większości.

Ta zasada i kultur tyczy,

lecz są i tacy, którym w tej kwestii

brak jest pewności.

Mniejszość większość niszczy,

każdy wtedy piszczy.

Po epoce oświecenia

czas na erę otępienia.

Tak tępota dziś naciera,

że pozbywa się zdrowego,

skoro zdrowe też rdza zżera.

Poszerzano kiedyś państwa

pod pretekstem chrześcijaństwa.

Dziś, gdy bogiem tylko kasa,

też obedrą do golasa.

Zapomniały osły

już o Kartaginie.

Praw Człowieka Karta

powoli nam ginie.

Połajanki od tumanów:

nie noś krzyżyka na szyi,

bo to razi muzułmanów.

Ducha Puszczy w Tobie widziałbym Panie,

gdyby to byli szlachetni Indianie.

Taka „sprawiedliwość” złości,

za błędy jednego

podział odpowiedzialności?

Dla przyjemności trwania

tracą instynkt przetrwania.

Przerwie ISIS każdy płot,

przydał by się Karol Młot.

Gdy już się kultury

wszystkie wyrównają,

to nudny świat nam

zapowiadają.

O multikulti

Co to za państwo, jasna cholera!

Swoich strofuje, obcych popiera?

Kolonizatorzy dziady,

popsuli tubylcom plemienne układy.

Administracji nie nauczyli,

i kacykom zostawili.

By teraz zrzucić grzechów ciężary

zamiast na miejscu tubylcom pomóc,

zapraszają na wagary.

Imigracja dla polityka,

tylko naborem robotnika.

Zaprosiła baba mrówki,

aby terror miał kryjówki.

Tylko to pomaga,

umiar, równowaga.

Gdzie solidne płoty,

to tam jest na kłótnie

znacznie mniej ochoty.

(Robert Frost – pzru)

Gdy kultury olej, woda,

to wysiłku raczej szkoda.

Kultura z kulturą długo się przenika,

bo się musi przyzwyczaić, jak tyłeczek do nocnika.

Narobili ambarasu, bo nie wzięli pod uwagę

ani skali, ani czasu. W ładzie to żyje się dłużej,

co porządkiem w małej skali, bałaganem bywa w dużej.

Problemem skala, wszystko nawala.

Z naszej kultury jeszcze nie wióry,

nie zapraszajmy obcej kultury.

Przystąpili do wspólnoty,

teraz drą ze sobą koty.

Najwspanialsze dyrektywy

w sprawie wymiarów

prezerwatywy.

Dojdą umysły do takiej formy,

że i na gacie utworzą normy.

Polak szynkę wędzi?

To także ich swędzi.

O ograniczaniu emisji CH4

Koniecznie zmniejszyć hodowlę trzeba,

za dużo bąków leci do nieba.

Kto dostanie po głowie, czyja to będzie wina,

zmniejszy się nam pogłowie, zdrożeje wołowina?

Śmieję się z tych mrzonek,

zmienia nam się klimat

z powodu kiszonek.

Ludzie też się trudzą, atmosferę brudzą.

I do tego dojdą, z wysiłkiem, po trochu,

by zakazać ludziom kapusty i grochu.

Ograniczać jazdę a także loty,

na to Unia przecież nie ma ochoty.

Zimna wojna integrowała,

wyobraźnia znów się schowała.

To w Europie rodziło burze,

że zachód niszczył swoje przedmurze.

W dziejach ludzkości

dwudziesty wiek był najtragiczniejszy,

zapomniał o tym człowiek dzisiejszy.

Tyle z tego mądrości,

że obca nam kultura

nauczy moralności.

Więc humanizm musi lec,

w burce, chciałoby się rzec.

Dżihad na nas się zamierza,

chłopcom kiecki się przymierza.

Zastrzeżenia budzi ogłupianie ludzi.

Umysł tak można zmanipulować,

że tylko w jeden sposób potrafi się zachować.

Palisada nie każdemu odpowiada.

Nie przejawem to mądrości, dać się zabić,

by nie stracić swej wolności.

W różnych krajach są prędkości,

jednym mięso, innym kości

Całkowicie to wystarczy

dla rozbicia ich jedności.

Dzieli Unia swoje dzieci,

taki związek się rozleci.

Gdy podziały dzielą ludzi,

zaufania to nie budzi.

Granicą wolności szlaban dla podłości.

Tyle Grecji Unia daje,

że już wyspy wyprzedaje.

Wystarczające są powody

by Unię tworzyły Narody.

Najpierw organizm porządny stwórzcie,

potem dopiero morały mnóżcie.

Unijne wartości

nie dla wszystkich osób,

Pola Elizejskie1)

dla bogatych są herosów.

1) Pola Elizejskie - Część Hadesu (Elizjum), w mitologii greckiej

to miejsce pobytu dusz zmarłych, jednak tylko herosów.

Tylko wielkość bywa cnotą,

lecz gdy jest w zaniku,

wartość wpycha się istotom.

Zniknie i po krzyku, gdy wartość wielkości

dąży do zaniku.

Bo nie zjednoczy krajów

rozwiązłość obyczajów.

Moralność spadnie i kolos padnie.

Ptak swoje gniazdo czyści,

Unia o tym nie myśli.

Jaki dramat jeszcze musi się wydarzyć,

aby zachód przestał zgniłe jaja smażyć.

Martwi to ogromnie,

nie chce Unia być związana

moralnie, obronnie.

Już nie robi za mamuta,

dziś wygląda na bankruta.

Jeden naród – Europa?

To złudzenie, katastrofa.

W związku „gorszy-lepszy”

choć lepszy nawali,

zawsze gorszy spieprzy.

Ci przywódcy, to geniusze,

w chwilach wolnych od myślenia

piszą dla nas scenariusze.

EU-geniuszy nikt nie ruszy,

takiej Unii mam po uszy.

Unia to nie Sparta, czyli

mierni Unię spartaczyli.

Jej przywódców krytykujesz,

to wmawiają,

że ty Unii nie szanujesz.

Robią sobie z członków jaja,

tak niezwykle są podobni

do Świętego Mikołaja.

I dotacje hecą, chociaż z nimi lecą.

Bezpieczne w Unii i godne życie?

Mniej już w to wierzę, wyznam wam skrycie.

Wyleźć z Unii to nie sztuka,

lepszej Unii trzeba szukać.

Wolałbym być z tego dumny,

że jesteśmy członkiem Unii.

Apel do Brukseli:

szczęście się mnoży,

gdy je się dzieli.

Raz cieszy, raz złości

Oda do Radości.

To etyczne,

co praktyczne.

Do kontrolera

Gdy łapówek ma po uszy,

bogatego on nie ruszy.

Klarowny płyn zmienią w męty,

finansowe argumenty,

Z łapy do łapy, to jest gotówka,

złośliwi mówią, że to łapówka.

Tam się budżet się nie bogaci,

gdzie jeden drugiemu

pod stolikiem płaci. Bez tekstu.

Różne splątania,

spiny i kręty

tworzą przekręty.

Nie potrzebny wzrok rybitwy,

wszędzie sitwy.

I oszuści mają spółki,

głównie z tej najwyższej półki.

Ideały się schowały.

Jaki znak twój? Krętacz mały.

W utytułowanych głowach,

też się chętnie sitwa chowa.

Żaden sposób nie jest prosty,

aby przerwać powiązania

i te zrosty.

Choć głośna afera,

ślady się zaciera.

Winnym nie przyłoży,

mając złą wolę albo złe diagnozy.

Tak na niby

obietnice

wkłada w tryby.

Nudne i trudne,

czyścić co brudne.

Czasem na nosie do grania

służą organa ścigania.

Nieuczciwych ścigasz gości,

toś przeciwny jest wolności.

Przygotuj się na wulkanu erupcję,

jeśli planujesz „załatwić” korupcję.

Bakterie w koloniach się rozmnażają,

wstrząsaj więc wodę, niech się nie skupiają.

Tą kierujcie się zasadą:

demokracja dla korupcji

wygodną fasadą.

Ten pies przebiegły,

gdy jego pchełki

na innego wbiegły.

Przyganiała pchła psiej łapie,

że za bardzo w sierści drapie.

Spraw państwowej wagi

nie omawiaj w gabinecie,

lepiej w knajpie przy kotlecie.

Do restauratora

Recepta na czkawkę?

Pluskwy na przystawkę.

*

Najlepsi kpiarze,

to są knajpiarze.

*

Sowa – ptak myśliciel,

kelner - donosiciel.

*

Na weszki i robaki

pluskwy zbierają haki.

*

Tą zaletę ma prostactwo,

że się pleni jak robactwo.

*

Wszędzie cholera

ukryta pluskwa albo kamera.

*

Pluskwa też zaletę ma,

transparentność ona da.

*

I pluskwa swój mózg ma.

Kampania byle jaka,

wymyślają aferę,

by zastąpiła haka.

Łatwiejsza potyczka,

tam gdzie działa wtyczka.

Czy wiecie dlaczego

szukają haków na niego?

Bo na stołku zahaczony,

słucha się jak własnej żony.

Gdy śnieżynka skrępowana.

łatwiej zrobić z niej bałwana,

Gdy pod czaszką czegoś brak,

sporo zdziała taki hak.

Śmieją się dzieci, kiepski to pająk,

co wpadł w swe sieci.

*

Podsłuchów spektrum,

to dla prefekta

plusquamperfectum.

Czuje zapach z pryzmy, kto zna mechanizmy.

W tym nadzieja nasza, że smród się rozprasza.

Między ludźmi takie waśnie,

że deszcz także pada kwaśnie.

Każde spoiwo bez naszej troski

sklei coś krzywo.

Największe krzyki, tam gdzie pomniki.

Jak niektórych bardzo boli,

przywiązanie do symboli.

Możesz nie wierzyć albo się boczyć,

ale szanuj to, co nas jednoczy.

Czasy idiotyczne, bo nawet w rodzinie

partie polityczne.

Opłatkiem lub jajem Polacy się godzą,

a po tym ich drogi znowu się rozchodzą.

Choć nie jedno złości lecz nie psuj jedności.

Bratobójczej wojny

nikt dobrze nie znosi,

każdy te same

straty ponosi.

(Demokryt, pzru).

Brak jest więzi, spotkań brak,

każdy człowiek inny świat,

dla drugiego bat nie brat.

Sukces murowany,

kiedy wszystkie razem

wiwatują stany.

Znacznie lepiej, gdy wśród nas

są zasady a nie kwas.

O tym każdy dobrze wie,

bez korzeni drzewo schnie.

Nic nie warta marynarka,

gdy podszewka w niej podarta.

Tożsamości się wyrzeka,

sponiewierają człowieka.

Pękną sznurki cienkie, płone,

kiedy w linę nie skręcone.

Wielu niestety z tą prawdą się mija,

bezpieczniej, gdy cały kłębek się zwija.

Tam gdzie ludzie się kochają,

tam zawistni przegrywają.

Zmieńmy nasze obyczaje,

siłę tylko jedność daje.

Obyczaju i tradycji szkoda,

bo są spoiwem, takim jak woda.

*

Wysuszysz dokładnie,

jedność się rozpadnie.

Wspólny język, nauczanie,

tworzą przywiązanie.

Do królików.

Biznes głowy ludziom zatkał,

no to w miastach

jak króliki żyją w klatkach.

*

Już zapomniał skąd pochodzi,

nie beton, lecz ziemia święta,

to ona owoce rodzi.

*

Żal mi nieboraka,

wstydzi się listek,

że odpadł od buraka.

*

Tak to jest z nieborakiem,

co zbyt szybko sukmanę

zastępuje frakiem.

Nie ich to wina,

że w mieście praca,

a na wsi nima.

Gdy powietrza mu brakuje, tam gdzie żywią się słoiki,

to króliczek też grilluje. Więc argument ich ubogi,

jedni drugim przecież tarasują drogi.

Nikt tego nie chce, by to były krocie,

chociaż minimum poświęć wspólnocie.

Do polityków

Nie czując wspólnoty robią sobie psoty.

Ci, co psioczą, nie jednoczą.

*

Gdy prawda z prawdą po pysku się leje,

to najpewniej chodzi o przywileje.

Miód pszczoły mają, bo przeciw sobie

żądeł nie używają. I na sejmiku boćki

też się naradzały, nie zauważyłem

aby się dziobały.

Do autorytetów

Mądra głowa, też się czasem

w piasek chowa.

Cwana sowa w dziupli siedzi,

nie dokuczą jej sąsiedzi.

*

Na co nam dobro, na co mądrości,

gdy jedno z drugim najchętniej pości.

I media cechy gawiedzi mają,

kiedy spory podsycają.

Tak się media zachowują,

że nam mózgi wyprasują.

Największe ich męstwo,

skłócać społeczeństwo.

Przekupny dziennikarzyna

kpi sobie z Abla, chwali Kaina.

Za pieniędzy kupkę,

zmienia się w przekupkę.

Gdzie dobrze płacą,

żeby zarobić,

poglądy stracą.

Nieprzytomni,

w pozoracji autonomii.

Kraj już nie jest niepodległy,

gdy dziennikarz jest podległy.

Największa tortura to autocenzura.

Choć nie zdefiniują

a już wartościują.

Policja jeszcze bada,

dziennikarze już wiedzą,

kogo winić wypada.

By wykpiwać, bardzo lubią

iskrę w płomień rozdmuchiwać.

Gdy dziennikarz mniej pojętny,

to przecenia incydenty.

Dużo bardziej jest aktywne,

to co nie jest obiektywne.

Nie mogą przemilczeć ani przełknąć strawy,

topią w szczegółach istotę sprawy.

Niektóre fakty zręcznie pomija,

i choć nie kłamie z prawdą się mija.

Czegoś nie dopowie, to prawdy nie powie.

Z faktami flirtuje, aż je przefiltruje.

Światła gaszą, potem straszą.

Na odbiorców media narzekają często,

ale jaka karma takie jest i mięso.

Szybciej się utuczy,

kto prawdzie dokuczy.

*

Prawdę poprze,

to ma w poprzek.

*

Prawdę się pudruje,

ale tylko wtedy,

gdy na twarz wskakuje.

Wolne media to przeżytek,

zawsze są na czyjś użytek.

*

I na prasy łamach

można zrobić zamach.

Nie istnieją fakty – prawdy, tylko ich interpretacje?

Takie zdanie do niczego, chociaż od Nietzschego właśnie.

Tu z logiką źle się dzieje, oceniać, co nie istnieje?

Niech się krytyk nie stresuje, śmieję się, intencję czuję,

ważne, co się mości w ludzkiej świadomości.

Prawie znika świat realny,

w głowach tylko ten medialny.

Nasze umysły, jeśli nie wiecie,

są polem bitwy w dzisiejszym świecie.

Nowa się rodzi dziś rasa ludzka,

jej wylęgarnią – medialna młócka.

Różnymi emocjami redaktor zawiaduje,

zależnie od tego, kogo przesłuchuje.

Głównie poddani celebrowani.

Pytaniami zarzucanie,

to nie wywiad, przesłuchanie.

Zrozumie dużo więcej, kto nie czepia się słowa,

lecz wyczuwa intencje.

Ale zdarza się jędza, co nie tyka dywanu,

tylko czepia się frędzla.

Jest i mediach taka lwica,

co jej nieźle wre nerwica.

W pewnym programie wyrocznia siedzi,

na wszystkie pytania zna odpowiedzi.

Czy po to tysiące ludzi, dziesiątki lat nad rozwojem

telewizji pracowało, by społeczeństwo reklamę

i durne programy miało?

*

Nie żaden to postęp,

między techniką a jej stosowaniem

coraz większy odstęp.

*

Pozytywną rolę telewizja spełnia,

leniwe umysły serialem wypełnia.

Z „Na tapecie” także sporo się dowiecie.

Moda też konformizm jakby z Ferdydurki,

w gębie plotka, szmatka a na nogach rurki.

To nie ważne, co się plecie, ważne by być na tapecie.

Do „Lata z Radiem”

Chłodny, sierpniowy ranek, mgła jeszcze nie opadła,

lecz humory mamy, bo Małgosię słychać z radia.

Nie ważna jest plucha,

w miłym towarzystwie

liczy się stan ducha.

Nie zawsze nas bawią medialni partacze,

dobrze to czują radiosłuchacze.

Do Kiepskich

Aktor łebski,

taki dobry,

chociaż Kiepski.

*

Walduś się skrobie nożem po głowie,

tak rozdziawia japę, że połknie kanapę.

*

Cierpią nasze zmysły uszne

przez ekspresje ale brzuszne.

*

Po to jest przesadnie, by było dosadnie.

Dla mądrego ta zasada,

więc nie zwiedzie go przesada.

Lecz tu powstaje wątpliwość ma,

aktor tak dobrze idiotę gra,

że tumanowi złe wzorce da.

A te słoneczek z za chmurek wschody,

to jaja sadzone na mapie pogody?

Ziemi sufit czysty, biomet niekorzystny.

Także prognozy to przypowieści,

w jednym Plejady, w drugim są Hiady,

w każdym programie inna się mieści.

*

Skrzydło motyla szale przechyla.

Im ładniejsza prezenterka,

tym mniej na prognozę zerka.

Później ma pretensje taki,

że dzień miał być piękny,

a jest byle jaki.

Do proroków.

Pogodny prorok? Meteorolog.

Drodzy telewidzowie!

Zwróćcie uwagę czasami,

jak pogodę przepowiada się łapami.

Nie u każdej dziewczyny

tak wymownie gestykulują kończyny.

Nawet nóżki jak zapałki

doradzają, gdzie wyjechać,

czy nad morze, czy na działki.

*

Czy z Człuchowa czy z Powidza

lud nie wierzy w jasnowidza,

ten mu wierzy, co ma oczy

krótkowidza.

Towar na wózku do auta pchałem,

kapitalizmem się zachwycałem.

Przy okrągłym stole.

To przeciętnych wielka siła

prominentnych uwłaszczyła.

Odtąd kanciaste stoły wolę,

bom czuły na ludzką niedolę.

*

Niech nas nie zwodzi myśl próżna,

bo ta sama sprawa

z innej perspektywy różna.

*

Zła przeciętni nie zwalczyli,

bo nie wiedzieli, o co walczyli.

*

Zaufali układowi w Magdalence,

wasza władza, gospodarka w nasze ręce

i nie zdobyli się na odwagę,

oddali rynek, oddali władzę.

O początkach prywatyzacji

Podczas prywatyzacji biura na kółkach były,

lecz tylko niektóre w pałac się zmieniły.

*

Do prywatyzacji polskich urzędników

nie przygotowali,

cenne polskie marki darmo rozdawali.

Tego pokłosie,

pozew Polmosu przeciw Agrosie.

Legitymacji do znaku brak,

to taki znak, jak na dnie wrak.

Niewielu było bogatych gości,

więc przeceniano państwowe włości,

doprowadzając do upadłości.

*

Hołdowano tej zasadzie,

co w staropolskiej biesiadzie.

Ochłapy pod stół leciały,

ucztę psy myśliwskie miały.

*

Mądry relacje zdrowe buduje,

cwany sprzedaje lub likwiduje.

Co sprzedali, rozdrapali,

i jak wieści GUS-u strona,

nieźle Polska zadłużona.

Ciągną gospodarkę perszerony,

prawem lejce, na koźle miliony.

Uzdą banki, fiskus batem,

tylko forsa rządzi światem.

Konkurencję wydmuchali,

została skorupa i kamieni kupa.

Cieszy komuszka z jaja wydmuszka.

Kapitalizm – jednym wszystko reszcie gówno,

A socjalizm – wszystkim równo, czyli gówno,

Taki porządek wszedł nam pod strzechy,

że najgorsze tych systemów połączyli razem cechy.

Choć gołym okiem widać, gdzie prawda leży,

na równowadze nikomu nie zależy.

Jednego się pieści, drugi bez obroku,

ideologicznie, to konie w rozkroku.

Część skorzystała, reszta zbiedniała,

i tak się sprawa Polski macała.

Połowa przeciw, połowa za,

jeden drugiemu po gębie da.

Czasy mizerne, gdy w społeczeństwie,

sprzęgła zębate albo te cierne.

Myślami ludzkimi tak manipulują,

że potem naiwni barachło kupują.

Chodzi o to im niestety,

by i taki był szczęśliwy,

który żyje wśród tandety.

Pora dla rac, gdy czas już spać. Widać ktoś se bardzo życzy,

by ze strachu także wyły, psy zbudzone w ich dzielnicy.

Między widzem a programem

jest stosunek przerywany,

a powodem są reklamy.

Gdyby jej programy mogły mnie bogacić,

to za telewizję wolał bym ja płacić.

Coraz trudniej słońcu przebić się przez chmury,

z dziedziny kultury, zostały nam wióry.

Chopin? Już tylko w reklamie,

ten sam fragment nudzi prawie.

Niby spontaniczny

marketing szeptany,

do naiwnych kierowany.

Dzisiaj w kinowej chacie

smrodek kukurydzy i głośną reklamę

w cenie biletu macie.

Lubują się w krzykach

jak wyjce w tropikach.

Jest podobno jakaś czapa,

co wspólnoty kontroluje.

pan ją czuje?

Nie ma właściciela,

korzyści czy straty

różnie się rozdziela.

Rządzi wspólnotą garstka krzykaczy,

korzyści wspólnota raczej nie zobaczy.

Podzielić się tortem najwyższa to pora,

załatwi wspólnotę z pomocą topora.

Spółdzielcze środki tam inwestuje,

gdzie dla siebie korzyść czuje.

Z tego cała jest afera,

że dziś z administratora

zrobiono dewelopera.

Tylko gdzie ludzie się znają,

wspólnoty dobrze działają,

w dużej wspólnocie to chęć korzyści

łatwiej się ziści.

Jedyna okazja gadać z sąsiadami

to w starej w windzie,

gdy się zatrzyma między piętrami.

Może i dojdzie do jakiejś spóły,

gdy jeszcze częściej będą się psuły,

Mniej są bici emeryci,

gdy są razem mocno zżyci.

Do syndyka

Gdy go dobra pensja za robotę cieszy,

z zakończeniem upadłości bardzo się nie spieszy.

Zachowuje się nieładnie,

fundusz remontowy zmniejsza,

okno wiatr wywali a i winda spadnie.

Łatwiej sprzedać taki dom,

gdy zostanie tylko złom.

Mieszkać tu się nie opłaca,

cudze długi trzeba spłacać.

Trzymają się dzielnie,

relikty socjalizmu,

mieszkaniowe spółdzielnie.

Deweloperzy razem z beztroską

upodobali sobie Grzybowską.

I sen tu nie klawy,

bo Brama już nie jest,

Żelazną Sypialnią

dla miasta Warszawy.

Kapitalizm złości,

jeśli przez ćwierćwiecze

nie uporządkowano

nawet praw własności.

Na prowincję schodzi pomału,

ciężko się złazi z piedestału.

Ileż męstwa, ile woli

musi mieć człek w takiej roli.

Idą kołki na wybory.

po wyborach płot jest chory.

Wyobraźnię małą mają,

książek, prasy nie czytają.

Tak kołki mają jak wybierają.

Na czyje to życzenie

brak na listach wyborczych

rubryki „wykształcenie”?

Zaufali jako profesjonaliście,

choć jego profesji nie było na liście.

Gdy informacji rzetelnej nie mają,

to sort najgorszy ludzie wybierają.

Wielu gościom się wydaje,

że głos jeden nic nie daje.

Jeśli milion tak pomyśli,

nie będą żyli po swojej myśli.

Do urn nie idzie Polaków rzeka,

najwięcej ona potem dużo narzeka.

Różną karmą trza podrywać.

Wędkarz robakiem, banki kredytem,

auta lizakiem a wybierany?

Pustym słowem albo hakiem.

Doszedł zawód nowy - poseł zawodowy.

Czy to coś z rzemiosła?

A może jest jakaś Akademia Wzniosła,

w której absolwentom dają tytuł posła?

Kiepska ordynacja, zła reprezentacja,

dla niektórych w sejmie ordy lepsza nacja.

*

By ludzi na manowce demokracja nie zniosła,

ustalmy kryteria dla wyboru posła.

Takie więc warunki przy wyborze posła,

aby zniechęcały i knura i osła.

Przed wyborami jak słowik śpiewa,

a po wyborach już skrzeczy mewa.

Najpierw błądzi, potem rządzi,

więc sprawdzajmy go

przed wyborami, nie dopiero po.

Kłócą się wyborcy, kto wsiądzie do taczki,

czy poważni ludzie czy glisty, robaczki.

Za umiejętności, za zasługi

wybierajmy społeczeństwa sługi.

Niech cię przy wyborach ostrożność nie minie,

zdarzają się przecież sympatyczne świnie,

kartofla obierka też do sejmu zerka.

*

Wyborczyni wola taka, że wybiera przystojniaka,

duch już dla niej się nie liczy, potem kwiczy, gdy na smyczy.

Natura cechy rozdziela, gdy jednemu da urodę,

to brzydkiemu więcej mądrości przydziela.

Nie służy dobrze wyborców masie,

gdy w każdej dziedzinie za eksperta ma się.

Opozycji siła, aby krytycznie

i konstruktywnie krajowi służyła.

Wyborca nie głupi, szybko to zrozumie,

kiedyś może na nią zagłosuje tłumnie.

Nadzieja wstępuje,

kiedy polski naród

rozumnie głosuje.

Nadzwyczajny tu dodatek do deseru,

poczytajmy, jak to było w PRL-u,

temat to wdzięczny dla jeszcze wielu.

Byliśmy młodzi, choć było przaśnie,

tylko w tym urok, tych czasów właśnie.

Z wczesnego PRL-u:

Taki widok miało wielu,

dziurę w ścianie zamiast okna,

po szrapnelu.

Do Moskwy Bierut wyjechał dumnie,

i jak mówiono wrócił wygodniej,

bo wrócił w trumnie.

Wtedy to powstała trasa kolejowa,

Moskwa – Często/chowa.

Symboliczna szopka w Akademickim Kościele,

tylko Matka Boska sianko Jezuskowi ściele.

Szeptali wśród zgromadzonych najbliżsi sąsiedzi,

że św. Józef w te święta na UB posiedzi.

Tak się prywatną firmą przejęli,

że do liceum go nie przyjęli.

Sekwestrator się skradał,

na własnym pianinie,

ćwiczył u sąsiada.

Zalecenie papieża odmawianie pacierza,

no to w szkole rano posłusznie pacierza

mówić odmawiano.

Był taki Kraj, co był jak brat,

z naszej niedoli bardzo był Rad.

Dla niepokornych nawet był Rajem,

ale mówiono, że raczej Krat.

W pracy obchodził imieniny,

nikt nie robił zdziwionej miny.

Bezrobocia to nie było, ono tylko w pracy było.

Klamki, krany kradli ludzie,

wszystko się przydało w budzie.

Dawali radę kolego a towaru na pchlim targu

wiele było kradzionego.

Snopowiązałki sznurka nie miały,

to żniwa stały,

zaś mięsa brak symbolizował

nieprzyzwoity nudysta hak.

Za szynkiem stał, szynki nie miał,

więc piwo lał, póki go miał.

Torebek z plastiku w tych czasach nie było,

anużki przy sobie zwykle się nosiło,

a nuż coś się kupi, tak to wtedy było.

O to właśnie były draki,

mowy bardzo napuszone,

lecz w masarniach nagie haki.

Kierownik masarni to był kiedyś ktoś,

sobie polędwiczkę, klientowi kość.

Zdobycie szynki albo mięsa sztuki

także do Wielkiej należało Sztuki.

Towar był wyklęty, więc często bywały

w sklepach remanenty.

Nawet w Supersamcu, choć wielu go łakło,

tuż przy placu Unii, też towaru zbrakło.

Mięsa w PRL-u nie było za wiele,

ziemniaki się piekło w gorącym popiele.

Gdy towaru było mało, to się kartki rozdawało.

*

Forsa nie znaczyła wiele,

a za kartki na towary

można było pić w niedziele.

Dziś potrafią tylko rozbierać kochankę,

kiedyś trzeba było wiedzieć,

jak się rozbiera świńską rąbankę.

„Motto” Trybuny Ludu.

Trybunowi do podparcia

a ludowi do podtarcia.

*

Powodzenie miały ogromne gazety,

bo w nie pakowano produkt na pulpety.

Wszystkie przekupki z rynku wywiewało,

gdy się któremu po jajka na rynek

w skórze iść zachciało.

(Tajniacy w skórzanych płaszczach często chodzili.)

Mowa Chruszczowa.

Za co Ruskich ganić chcecie,

Polska z Gruzją spłodziły Stalina

a Kaśka caryca Niemką była przecie.

Nie dostał orderu, bo się nie zasłużył

dla PZPR-u.

Medale godności były za podłości.

Dziad to czy hrabia,

jeden drugiemu

tyłek obrabiał.

W corocznych pochodach z piękną szli dewizą:

„Kable z Ożarowa zawsze z partią idą”.

Dobry był tatuś, chociaż był kapuś.

Na Krakowskim, przy Koperniku

zomowców czekało bez liku.

Przyczajeni, żaków podpuścili,

jak psy tasmańskie nagle się rzucili.

Dwóch gapowiczów przy bramie stało,

jeden uciekł, drugiemu się dostało.

Taki to był czas spętany, choć do partii nie należał

chciał, czy nie chciał, każdy musiał być wplątany.

*

Aniołów stróżów nie ma na liście,

tylko ofiary biczem Wildsteina

wysmagaliście.

Od tej chwili pokrzywdzony,

gdy na liście umieszczony.

Przed stanem wojennym ten stróż

i do niego się przyczepił,

gdy dla miru coś podpisał, nagle się odczepił.

Nie tylko o donosy już wtedy chodziło,

lecz by donosicielstwo bardziej się rozmyło.

*

Podpisywać też musieli, chociaż nie z miłości,

zobowiązania o tajemnicy wynalazków z obronności,

i o miejscu, gdzie był schron dla ich dzieci i ich żon.

*

Próbował uciekać bezpiece,

gdy przyłaził, to się ukrywał,

między regałami w bibliotece.

Pracownicy pomagali,

gdy nadchodził, ostrzegali.

Dozorcą domu był pierwszy sekretarz,

dyrektorzy walcowni w nim mieszkali.

Że po Dziedzicach się rozbijali uciął im mówkę.

- No bo wicie towarzyszu jamnika mieliśmy,

nóżki go bolały, musieliśmy wsiąść w taksówkę.

*

Każdy dozorca

najchętniej swego

pilnuje wzorca.

Z puzzli zestawili Lenina w Rostowie,

czapkę miał w ręku, także na głowie.

Wspomnienia ze stanu wojennego.

Żaden dyktator z tym się nie liczy.

Nie zatrzyma sfory spuszczonej ze smyczy.

*

Gdy złe wiatry wiały, na dwunastym piętrze

gazy łzawiące w oczy szczypały.

*

Wzięli go do ZOMO przymusowo kochaneńki,

wrócił do matuli młody chłopak siwiuteńki.

Co masz w teczce? Paszporty.

- Co? Pokazać w tej chwili!

A kiedy tabliczki na trumny zoczyli,

tak się wystraszyli,

że ulotek w teczce to już nie sprawdzili.

Odtąd jest potrzeba, by taką tabliczkę

jak paszport traktować, do piekła, do nieba.

Nie taki mizerny był też protest bierny.

Buty wycierano z brudu o „Trybuny Ludu”.

Podczas dziennika, chodzili wszyscy luzem po chodnikach.

Zdarzał się osił, co telewizor na plecach nosił.

A po zmroku? Świeczki w oknach w całym bloku.

I poezja ma wychodek,

raz coś piękne a raz smrodek.

Ci co dla Stalina peany pisali

też Nobla dostali.

Nie wielbili, dla kariery

w swych wierszykach go chwalili

a może tylko dla krotochwili?

Niech po pustych sklepach Lech się nie wałęsa,

powiedziała mi sklepowa, kiedy chciałem kupić mięsa.

*

Rodem od Mieszka, dla jednych orzeł, dla drugich reszka.

Trza mieć współczucie, orzeł czy reszka,

przecie naszego zawartość mieszka.

Lojalni pieścili władzę,

a reszta to kamikadze.

Z wielką dumą się obnosił,

gdy papier dyskretny do domu donosił.

Upór rodacy mieli nie do zdarcia, ale mieli też zaparcia.

W PRL-u niecny upór łatwiej z siebie wymłócał,

bo nie siadał ale kucał. Porcelana brudna

nie wytrzymywała, zadki ludziom haratała.

Elegancji tamtych czasów, także nie pominę,

nie mówiło się nieładnie, lecz by nie wejść w minę.

Największe w komunie dla Polaków schodki,

że tak brudne mieli państwowe wychodki.

Była w Warszawie knajpa, co „Młynów” się zwała,

milicyjna suka zawsze tam czuwała.

Do izby wytrzeźwień stamtąd go zdjęli,

lecz wypuścili, bo miejsca nie mieli.

Płaszcz przenicował, gdy go zdejmował,

kto by się głupstwem takim przejmował.

Ulotka z kieszeni mu wystawała,

bezczelna „władzę” o drogę pytała.

„Komu na tym nie zależy, aby dobrych mieć żołnierzy”.

Plakat z takim tekstem cenzura puściła,

niewdzięczna ulica znaczek zapytania na nim umieściła:

„Komuna? Tym nie zależy, aby dobrych mieć żołnierzy”.

*

Za takie plakaty

w dawnym PRL-u

wsadzali za kraty.

Pretensje do Gomułki mamy,

lecz ileż to już znanych ludzi

wyskoczyło z ciemnych kuchni

warszawskiej Żelaznej Bramy.

*

Tą zaletę mają kuchnie wydłużone,

że zemdleć w nich można tylko w jedną stronę.

Usługa patyka też się przydawała,

gdy linka startera w „Maluchu” się rwała.

Nie wypierze brudu IXI,

nie pomoże plamie OMO.

Tylko możesz dostać pałą

Od milicji albo ZOMO.

W każdy Dzień Kobiet mąż był zalany,

wieczorem wracał, by wręczyć żonie

goździk złamany.

Żywot i bimber biednie pędzili,

za to fantazję nieźle ćwiczyli.

Cześć! Gdzie pędzisz Rychu?

Ciszej! Na strychu.

Jednostką inteligencji

w PRL-u były cjanty

a najmniejszą milicjanty.

W socjalobozie Polak był śmielszy,

- i jak mówiono -

tworzył w nim barak, ten najweselszy.

Musiał być naród z wielkim polotem,

gdy ciągle między sierpem i młotem.

Nie jestem głupkiem, dawniej komuna

siedziała całą a dziś półdupkiem.

Jeszcze sporo jest reliktów,

dawnych czasów niedobitków.

*

Ale czy lepsze czasy nadejdą,

nawet gdy już ostatni Mohikanie odejdą?

Walczyli z władzą ale bezwładnie,

ekonomicznie komunizm padnie.

Naród ciemiężony nie był zniewolony,

w PRL-u na tysiące krzyczały miliony.

Przez fałszywe newsy dziś lud zniewolony,

potrafią tysiące zakrzyczeć miliony.

*

Między komunizmem a kapitalizmem,

kiepska demokracja też bywa komizmem.

*

W PRL-u żyło się raźniej,

wroga było widać wyraźniej.

Dzisiaj mniej ludzi wie,

czego się bać a czego nie.

Kwestarza męczy, gdy datek brzęczy.

Wtedy jest lepiej, gdy cicho spadnie.

Bo i ofiara różny smak ma,

z papieru dobra, brzęczy to zła.

Człowiek w sam raz, gdy daje raz,

nie będzie obrazy, kto wrzuci dwa razy.

Na „Lany Poniedziałek”

Za zmoczenie spódnicy młodej zakonnicy

zapłacił ksiądz wikary 500 zł kary.

Doczekaliśmy wreszcie takiej pięknej doby,

Caritas biedę leczy a Owsiak choroby.

Więc po co podatki skoro mamy datki.

To nie boli, kiedy datek z własnej woli.

*

Ale bywa taka brać,

zamiast dawać woli brać.

Wyciąganie ręki to też ciężka praca,

ale się opłaca. I w fundacjach tacy,

co lubią korzystać z dobrodziejstwa tacy.

Nie daję w ofierze, fundacjom nie wierzę.

Gdy spadną mu akcje, zakłada fundację.

By w nim nie działała podejrzana sympatia,

zastąpiono współczucie wyrazem empatia.

Sum empatię w sobie dusi,

ujawnia ją wtedy, gdy do niej się zmusi.

Wrażliwość, współczucie słowa to bliźniacze,

tylko ten je rozumie, kto też z bólu popłacze.

Czy słońce pali, czy deszczyk straszy,

chroni nam głowy osłona czaszy.

Lecz nie wszyscy wiedzą, że czasza w osłonie,

jest w złożonym spadochronie.

*

Szycie spodni, spadochronu

to komedia albo dramat.

Czy ty spadniesz, czy twe portki –

odpowiedzialność? Prawie ta sama.

*

Wiosną już wionie, kiedy w życzeniach

spada mi jajo na spadochronie.

Psychika też fala,

raz do ludzi zbliża, raz od nich oddala

a zamknięty w sobie szkodzi tylko sobie.

Łatwiej przyjaźń stworzyć, gdy jeden przed drugim

umie się otworzyć.

Uniwersalność to lep,

z wszystkim się sczepi jak rzep.

Do feministek.

Czemu do meczetów nie wchodzą czasami?

Bo nie mogłyby wychodząc stukać obcasami.

Będą stukać się po głowach,

kiedy im te głowy w burki każą schować.

Szkielet wieszakiem dla brzucha,

godność kręgosłupem ducha.

Jeśli kto nie wierzy w ducha,

to ma bóle kręgosłupa.

O czujności

Ogień lubi, gdy straż chrapie,

więcej lasu on zachapie.

Mądry przyszłość przewiduje,

środki do gaszenia ognia

na magazyn produkuje,

lecz to wadą przezorności,

że sporo kosztuje nas stan gotowości.

Wadą listonosza?

Zamiast przekazać wrzuca do kosza.

Gdy mu się windą podjechać nie chce,

skrzynkę pocztową awizo łechce.

Prawda brutalna jak kosa,

jak koło roweru,

co w szynę wpadnie z ukosa.

Jak obuchem prawdę wali, to niewielu go pochwali.

W niewłaściwą ścieżkę tak łatwo nie zboczy,

kto potrafi prawdzie spojrzeć prosto w oczy.

Najczęściej prawda pośrodku stoi,

lecz bywa taki, co jej się boi.

Wtedy prawdę woli, gdy w oczy nie koli.

Brak mu roztropności, kiedy nie odróżnia

środka od skrajności.

Zjawisko to nowe, nie kwiaty lecz worki

pięknie ozdabiają alejki działkowe.

Śmieć co go spalamy powietrze zagraca,

lepiej, gdy natura do natury wraca.

A to co już nie chce do natury wrócić,

z procesu produkcji należy odrzucić.

Nic nie daje segregacja śmieci,

i tak je spalą, wszystkie jak leci.

Lecz najbardziej to nas złości,

że na śmietnik się wyrzuca

uznane wartości.

Niewielu się troszczy o słabych, bezdomnych,

bardziej bronimy ludzi na umyśle ułomnych.

Fraszka z szablonem tutaj się mierzy,

niech od Czytelnika także to zależy,

w jakim kontekście fraszką uderzy.

To już się bardzo dawno skończyło,

gdy w mych szufladach ciut miejsca było.

Szuflada złości albo rozśmiesza,

jak byś nie włożył, to się pomiesza.

Na półeczkach durnostojki, na kuchennym stole gary,

że nie znajdziesz wolnej szpary.

Do ciułania temperament, zatka nawet apartament.

Bo piękniejsza jest powierzchnia stołu, półki, czy też ławy,

gdy do końca nie zarasta jak zieloną rzęsą stawy.

Poszli na cmentarz by ludzi straszyć,

lecz cwana babcia im powiedziała

„kiedy żyyyłam, tom się baaała”.

W strachu młodzież dała ciała.

(pzru).

Od mazurków w Polsce ciasno,

to i taniec, i nazwisko,

wielkanocne nawet ciasto.

Do Natalii.

Piękny i mocny zapach azalii

hen się rozchodzi, lecz przy subtelnym

zapachu konwalii to nawet azalia

mniej sympatii rodzi.

Noga woli skoczne tony,

ucho słuchem obdarzone

subtelniejsze woli tony.

Niech wie dziewczyna:

podobnie w wielu bywa dziedzinach.

Poetka pieści, satyryk drażni,

pieszczota z kpiną też są w przyjaźni.

Być poetą? Wielu marzy, choćby w cechu u rymarzy.

Nie ja zresztą jestem pierwszy, co nie umie i nie lubi

tych żałosnych pisać wierszy.

Mniej cierpię w depresji, gdy miara w uczuciach

i umiar w ekspresji.

Z uwagi na liczne dziś dysleksje,

stać mnie tylko na krótkie refleksje.

Nad chatą gwiazdy, tak blisko nieba,

kominek grzeje, w radiu ktoś śpiewa,

ciekawa książka, czy więcej trzeba?

Gdy aura deszczowa, z domu wyjść nie masz chęci,

uroczy, zimowy wieczór przywołaj ze swej pamięci.

Chrzęści śnieg roziskrzony pod księżyca obręczą,

w oknach świecą się choinki, polityczna cisza święta,

zasnęła w remizie już dyskusja dęta,

tylko gdzieś w oddali u sań dzwonki dźwięczą.

Kiedy magia świąt ogarnie, gdy na ziemię śnieg nie spadnie,

gdy już sań nie ciągną konie, świętuj Wilię na balkonie.

*

O północy w Wilię cisza,

nie pociągać nosem! Będzie można słuchać

jak polityk ludzkim wreszcie gada głosem.

Jadów Wita! Chłop i baba jadowita.

Odpoczynek mam tu błogi, w czystym Liwcu moczę nogi.

Liwiec zwykle nie zawodzi, w nim popływasz przy powodzi,

podczas suszy po nim brodzisz.

Więc ja lubię Liwiec płytki, łachy, mielizny wodę do łydki.

Kiedy nad Liwcem człowiek się byczy

ma wieczorami koncert słowiczy.

Już o Liwcu fama leci, że bezpieczny raj dla dzieci.

Ale wioślarz nadgorliwiec, spływa płytką rzeką Liwiec.

Może zaleją piaszczyste łąki, by ludzie mieli gdzie zbijać bąki.

Także tu zachwyca Marek obwodnica.

Halny na zboczu drzewa połamie,

korzenie siedzą, ziemię trzymają.

Gdy człowiek całkiem las wykarczuje,

to mu chałupę muł zasypuje.

Ambiwalentny stosunek

ma Natura i do ludzi,

raz rozpieszcza a raz gubi,

bo gdy ją niszczy chciwość człowieka,

to się Natura na niego wścieka.

Raz szaruga a raz słota, piękna, polska jesień złota.

Brak umiaru i w przyrodzie, raz jest susza, raz powodzie.

Chmury na niebie idą w zawody

a w dół nie spadnie kropelka wody.

Służą tylko do straszenia,

nie podlejesz, deszczu nie ma.

Lepiej, że aura aż tyle ma twarzy,

gdy słońce nas znudzi, to deszcz nam się marzy.

Już prawie nie słychać białej zimy kroku

wiosna, lato, jesień, trzy pory są w roku.

Zimą deszczyk pada, mój parasol płacze,

już bałwanów nie ma, śniegu nie zobaczę.

W następne zimy też będzie mgliście,

przestaną drzewa zrzucać swe liście.

Dziwne nam bajki deszcz opowiada,

kiedy ciężkimi kroplami głucho,

w napięte płótno namiotu spada.

Pierwszy raz w roku na plażę wchodzi,

delikatną stopą w mokrym piasku brodzi.

Chłodną wodą się ochlapie, już energii więcej złapie.

O zimie stulecia.

Ja o takiej zimie marzę

aby z dworca na Sylwestra

znowu sunęli narciarze.

Sprawa się odwleka, to zapał ucieka.

Kiedy się ślimaczy, już mniej sprawa znaczy,

Jak się nie upomnisz, o sprawie zapomnisz.

Zbyt się podpalisz, okazję spalisz.

Miały ptaszki jakieś plany,

ale tylko w swojej głowie.

Chciały do nieba— a tu firanka.

Myślały wolność — a tu jest klamka.

Każdy na niego dziś się wypina,

kiedyś dla wielu był wielkim panem,

a dzisiaj tylko jest panem PIN-a.

Kiedy już sztuczna inteligencja nami owładnie,

to tym bardziej trzeba ćwiczyć wyobraźnię.

A niewolnikami będą ludzie prości,

co do wyobraźni jeszcze nie dorośli.

Już inteligencja to nie ludzi grupa

dawniej była głową a dziś to już dupa.

„A teraz kochane dzieci

możecie mnie pocałować

w to, co z tyłu za mną leci”.

Już za takie słowa aktor z telewizji

prędko nie wyleci.

*

A ja w finale

życzyć Wam wolę

alejkum salem.

(Poprawnie: salam alejkum - pokój z wami)