Tomik I

Pochwał tu nie będzie, niech nikt się nie łudzi,

wśród złośliwych ludzi mniej się człowiek nudzi.

Złośliwość gniew budzi, ale jeszcze gorzej,

gdy się człowiek nudzi.

Może to ewenement,

dla mnie „złośliwa małpa”,

to prawie jak komplement.

Ale niech złośliwość pogardy nie budzi,

czasem i kąśliwy także kocha ludzi.

Bo i fraszka reguły stosuje,

każdy na przytyk nie zasługuje.

Więc satyra chwasty goli,

przy pięknym trawniku rzadko się mozoli.

Wprawdzie znak mój także kłuje

ale jadu nie wstrzykuje.

Bo aż taki

ja nie jestem byle jaki.

Bez potrzeby tytuł fika,

kiedy z fraszki już wynika.

To wyobraźnia ma sugerować,

w jakim kontekście wierszyk stosować.

W jednym zjadliwa, w drugim banalna,

a bez kontekstu, uniwersalna.

Najrozmaitsze świat ma zboczenia,

kontekst dla fraszki nie bez znaczenia.

Złośliwością

i sympatię też wyrażam

ale głupich sobie zrażam.

Mam nadzieję,

że się mądry nie obrazi,

co najwyżej mnie wyśmieje.

Słabsza fraszka też się pęta,

by jaśniejsza była puenta.

Temat przegadany? Niech nie zrzędzi,

złośliwe fraszki to nie poezja,

to tylko sklepik ściernych narzędzi.

Wszystko w nim się mieści,

i piła, co porżnie i pilnik, co pieści.

Jeśli to narzędzie, tam go sobie stosuj,

gdzie coś ci się przędzie.

*

Nie do pieszczot piły brzeszczot.

Satyra to papier ścierny,

za małe ziarno, efekt mizerny.

Dużo czytałem, dużo słów znałem,

to z przyjemnością fraszki pisałem.

Nie zawsze fraszka to bagatele,

zależnie od tego jaki temat miele.

Wszystkich obsłużę, z różnych agencji,

a to z powodu niekonsekwencji.

Gdy z poglądów miewam dwóję,

wieloznaczność mnie ratuje.

Fraszka jest procesem tkania,

zabawa w niej wątkiem,

osnową przesłania.

Nie spychaj fraszki jak pieska z kolana,

bo to myśl krótka, ale przemyślana.

W młodej głowie morał zmieścić?

Najpierw trzeba ją rozpieścić.

Co tam wojska, walki wschodnie,

słowem walisz, spadną spodnie.

A dla równowagi, powiedzmy dosadnie,

gdy słowem przyłożysz, to i kiecka spadnie.

Dużo szans to mi nie dali,

bo dosadność na głupotę

dawno ludzie wyczerpali.

Gdy coś żywi to profesja,

a gdy bawi to obsesja.

Lecz różnie na fraszkę ludzie reagują,

jedni się złoszczą, drudzy ją czują.

Nie zrobisz huku, strzelając z łuku.

By zaistnieć na językach,

musi słowo ciut dotykać,

Bardzo niezręczne

fraszki przy stole,

pisać je wolę.

Fraszka w towarzystwie nowym

jest papierkiem lakmusowym,

bo potrafi nam doradzić,

kogo słuchać, komu kadzić.

Mam przyjemność w tej zabawie,

gdy się cudzym kosztem bawię.

*

Mój aniołek stróż, ciągle mnie ostrzega,

nie śmiej się z tego, co ci nie dolega.

Lecz w człowieku i wiedźma siedzi,

też się wpycha do podpowiedzi.

Więc wiedźmowo wiedź mnie mowo!

Chciałbym czasem i poważnie,

lecz na tym się łapię, że myślę zabawnie.

Raz wyśmieję, raz zakraczę,

wszystko po połowie,

jajecznicę sobie robię,

z tego co mam na wątrobie.

Czasem mi po głowie cudza myśl przemyka,

gdybym co powtórzył, to z góry przepraszam,

lepszego na to nie mam wierszyka.

Ma niepewność stąd wynika,

że w mej głowie jest technika.

Lecz co wadą, też zaletą,

o biznesie nie pisze ten,

co wyłącznie jest poetą.

Znany suchar siedzi w prozie,

też go czasem w rymy złożę.

Zdarzy się także pomysł zerżnięty,

to jego wadą, że rymem ujęty. (pzru).

Tyle poglądów, ile jest ludzi,

może nie wszystkich mój wierszyk znudzi.

A gdy kto mówi, że jestem w błędzie,

to niech się śmieje, mnie nie ubędzie.

Jakże piękny jest kształt listka,

a redaktor? Formalistka.

I na moje fraszki także przyjdzie pora,

kiedy je przesieje sito redaktora.

Fraszki życie, oczko w sicie,

Fraszka drugą jest osobą,

mniej się nudzę, gdym sam z sobą.

Fraszki opowiadam,

bo z mądrym człowiekiem

w samotności gadam.

Dobra też i fraszka chora,

pod warunkiem, że tak głupia,

by się pośmiać i z autora.

Na to nie ma dobrej rady,

gdzie produkcja, tam odpady.

Kiedy zaczniesz czytać, gdy się opamiętasz,

dzieło to zapomnisz, wierszyk zapamiętasz.

To niezwykle mnie ucieszy,

gdy choć trochę lepszych fraszek,

za te gorsze mnie rozgrzeszy.

Stary świat już znika. Czy moją obserwacją

jeszcze zaciekawię młodego czytelnika?

Rzadko fraszka z nieba spada,

częściej długo myśl ją składa,

bo natchnienie to nie zwierz,

co się łasi kiedy chcesz.

Myśl istotę czegoś czuje,

problem w tym, że słowo

myśli naszej nie szanuje.

Ciągną się myśli splątanym sznurem,

między pustą kartką oraz tępym piórem.

Gdzie w naszym mózgu sztab lub centrala,

co dla myślenia temat wybiera, na bałagan nie pozwala,

jaki bodziec go wyzwala, zagrożenia, pożądania?

Kiedy nastrój mam do złości,

To oddaję prym zwięzłości.

Więc to zwięzłością, co ja zw(i)ę złością.

Przydałoby się tu „i” - licentia poetica,

ale dla byle fraszki nie warto psuć języka.

Kąśliwszy szerszeń, gdy myśli wierszem

choć żądło krótkie, działanie szersze.

Chcesz by było coś dosadnie,

jeśli chwalić, to przesadnie.

Tylko poetom się szczęści, zastępować całość częścią

albo całość tworzyć z części. Ceni sobie słów pieszczocha

ta figura stylistyczna, nawet mały, rozpieszczony

krnąbrny synek pana Docha.

(Synekdocha - figura retoryczna, w której część czegoś jest

używana w odniesienia się do całości.)

Po ludzku nie powie, że to sznurowadła,

dla poety lepsze są butne wiązadła.

Więcej warte zdanie zwarte.

Wena także jest muzykiem,

szeptem grywa albo kwikiem,

tylko taką myśl wyzwoli,

której rurce grać pozwoli.

Tak, czy owak nie bez racji,

znacznie większe szanse mamy,

im jest więcej koncentracji.

Między luzem i powagą

łatwiej znaleźć prawdę nagą.

Powaga bajką, udawana

brodą, fajką.

Luzu brakuje, kiedy powaga

humor blokuje.

Przemawia powaga,

a śmiech z niej się śmieje,

bo śmiech to odwaga.

To najbardziej nas rozśmiesza,

gdy kto żart z powagą miesza.

*

Najbardziej z równowagi wybija żart z powagi.

Zbyt poważna bywa brać, trzeba z niej się trochę śmiać,

bo między czernią a bielą bardziej ludzie się weselą.

Zaufanie budzi szacunek u ludzi,

nie zbliżona do kiczu powaga na obliczu.

*

Ze wszystkich innych możecie się śmiać

aby nie ze mnie, od pietruszki nać!

Profesora to przewagą,

gdy potrafi balansować

między luzem i powagą.

Żyłoby się raźniej, gdybyśmy nie brali życia tak poważnie,

bo śmiech nas raduje, wszelkie nam napięcia w ciele rozładuje.

Niech śmiech będzie zawsze do wynajęcia,

byś gdzieś miał depresje, stresy, napięcia.

Rzekła rama do obrazu:

bądź że wreszcie poważniejszy,

żarty tylko są w witrażu.

Obraz:

z takim znawstwem i powagą

obserwują, mnie to śmieszy,

nie bądź ramo mi kaktusem,

żart z powagi bardzo cieszy.

Krzykiem nas bawią dziś w kabarecie,

mniej dowcipem przecie.

Lepszy komik, gdy powaga,

choć żartami nieźle smaga,

Gdy kabareciarz o kasie marzy,

to już satyrze brakuje twarzy.

Humor nie pości, mięsem się żywi,

aby z powagi zostały kości.

Zdrowo śmiech działa,

bo on przez umysł

wchodzi do ciała.

Ten choruje, kto swe stresy marynuje.

Co stres przykurczy, to śmiech rozkurczy.

Przepona pracuje, mniej zdrowie szwankuje.

Więc dla zdrowia psychicznego

warto zrobić coś śmiesznego.

*

Poprosiłem raz biednego,

ażeby przed kwiaciarniami

rozrzucił z napisem szmatki:

„Droższe Kwiatki na Dzień Matki”.

Czy ceny róż spadły, tego nie sprawdziłem,

klienci się śmieli, bezdomny zarobił

a ja stresu się pozbyłem.

W czeluściach twego ciała choroba stanąć chciała,

ale twoja głowa śmiechem ją przegnała.

Myśli uspokoisz, żartem je ukoisz.

Humor rozczochrany najlepszy to plaster

na psychiczne rany.

Niech fantazja w nas nie ginie,

nie ograniczajmy jej do

imponowania dziewczynie.

Nie zawsze straszny humor rubaszny.

Bardziej zbawia, kto rozbawia,

zabawna jucha, balsam dla ducha.

Nie są miłe miny

kwaśne bez przyczyny.

Gdy coś cię zwarzy, to chociaż trzymaj

banan do góry na swojej twarzy.

Mniej agresji się zdarza,

gdy uśmiechy na twarzach.

Większym się odbija echem

to, co oceniamy

mieszaniną łez ze śmiechem.

Nie umiesz płakać ze zmartwienia,

to popłacz chociaż z rozbawienia.

Chwila przyjemna,

a łza dla oka także zbawienna.

Rozum z emocji naszych rechocze,

myśli są lepsze, nawet ochocze.

Śmiech się zmienia,

od dzwoneczków

do rzężenia.

Chichoczą, rechoczą, kwiczą,

dłużej w życiu zakotwiczą.

Śmiechem lepiej lejem, on nigdy nie znudzi,

bo jest przywilejem nie zwierząt lecz ludzi

i nawet wyczyści, to co gniew pobrudzi.

Gniew humorem rozładujesz,

mniej swe nerwy stresem psujesz.

Jak zszarpane struny

nerwy swe ukoisz,

śmiechem je nastroisz.

Zło się nie dzieje,

kiedy życzliwie

ktoś z nas się śmieje.

Nikt nie lubi z nas patosu, niech więc w towarzystwie żartu

i morał dojdzie do głosu. A z morału to wynika,

byś nauczył się rozluźniać bez procentów, narkotyka.

A najbardziej pożądany śmiech, ten zaangażowany.

Źle się czuje system wilczy, tam gdzie nigdy śmiech nie milczy.

Bo gdzie satyra porządnie orze, topór wojenny zakopać może.

Śmiech to może sprawić, że zło da się zabić.

Gdy fantazje w naszym życiu duże role grają,

przed emocją i przesadą też nie uciekają.

Lecz są takie sytuacje,

w których żarty gafę strzelą,

bardzo wtedy są niesmaczne.

Mózg o śmiech się dopomina a nagrodą hormon szczęścia

taki związek dopamina, lepsza po nim dupy mina.

I żart się stoczy, kiedy umiaru

krawędź przekroczy.

Niech więc umiar nie umyka,

bo gdy trzeszczy żartów bryka,

lejce puszczą i koń bryka.

Żart nie funkcjonuje,

gdy go się klaruje.

Od satyry świat pięknieje,

choć nie zawsze się naprawi,

lecz przynajmniej człek się śmieje.

A tutaj główka

swoją uwagę

skupia na słówka.

Czasami i spacje też tworzą dewiacje.

Zauważył Maciek, że i Adam ma ciek,

te same imiona, nikt ich nie pokona.

Nie te same dzieciom

opowiadasz baśnie,

jedno zaśnie, drugie zaś nie.

Mówią, że koń wyścigowiec,

choć to również wyścig owiec.

A rajdowiec? Raczej redyk,

bo na halę to rajd owiec.

No a wełna, to wierzch/owiec.

Środki płatnicze substancją ciekłą,

przelewane lub z portfela ciekną.

Forsa tranem jest dla sfer

więc jej przepływ to transfer.

U nas deszczyk z nieba leje,

w Rumunii deszczownie,

a w portfelach leje.

Świat się głównie liczy

z tym, kto dobrze liczy.

Spora długość korytarza

od koryta do ołtarza.

Taka przykrość tu się zdarza,

więcej w nim koryta niżeli ołtarza.

Szybciej rośnie sumka mienia,

gdy ma serce sum z kamienia.

Dawniej straszył smok,

a dziś straszy smog.

Bardzo psuje opozycję,

tylko walka o pozycję.

*

Po stracie żłoba,

też jest żałoba.

Tak leżę na plaży, jak łajba na mieliźnie,

wypinam się do słońca, niech trochę mię liźnie.

Intuicja to przeczucie,

ale instynkt to psie czucie.

Nierozpoznane jakieś zjawisko?

Starczy mu nadać jakieś przezwisko.

Do złotówki rzekła dycha,

że bez pracy to się zdycha,

więc się bardzo do niej wzdycha.

Dużo lata małolata.

I po przemianach ludzi się dzieli,

na tych, co nie i tych, co siedzieli.

Nie odpocznie przy niedzieli,

kto robotą się nie dzieli.

To dzięki mamom

mamy swe mamy.

Więc to nie szmatka

Sz. Matka.

Wygrywa bitny, rzadziej wybitny.

Krzewy to nie formaliści,

choć ich pięknem forma liści.

Walka idzie, w Al-Kaidzie.

Szansa w myśleniu,

a więc myśl leniu.

Maski na paszcze, na ciałach płaszcze,

tak przed wirusem człowiek się płaszcze

Chodzę po ulicach, patrzę

a tam każda maska rada,

jakby jeszcze był karnawał.

Stare winy starowiny.

Do akcjonariusza.

Udział owcy w wypasie,

to dywidenda w kasie.

Rolnik mały, handlarz duży,

tanio rolnik go obsłuży.

Płody daje, to rolnikiem,

kto je zbywa, jest zbytnikiem.

Dawnych czasów nie powtórka,

dziś już laska nie podpórka.

I taka twórczość bywa zaszczytna,

niepoczytalna, ale poczytna.

Mniej zaszczytna,

poczytalna, nie poczytna.

Jeżeli w śpiworze bąk spać sobie może,

To ptaszek w śpidziupli a borsuk w śpinorze,

Cynizm ludzi już nie martwi,

wśród tych, którzy już są martwi.

To nas nie nęci, co kontra chęci.

najlepiej czują to kontrahenci.

Kiedyś pachniał, choć nie z mięty,

list miłosny, dziś już zmięty.

Za zasiłki, nie wysiłki

żrą osiłki swe posiłki.

Prawda między złem a złem,

częściej wtedy głupie/jem.

Wyrok mała to karteczka,

czasem wielka to kar teczka.

Chociaż nie jest metaliczna,

dla sprintera meta liczna.

Na linię napowietrzną wiatr drzewa pozwala,

ale w mieście kabel na to nie pozwala.

Klepanie? Uniwersalne ma zadanie,

za sukces się klepie i biedę się klepie.

Dyplomaci ludzie szczerzy,

każdy w uśmiechu swe zęby szczerzy.

Wiele mil przebiegła lisica przebiegła,

zanim zadyszana do kurnika wbiegła.

Widać, że komuś spadłem z binokla,

dziś przed obiadem rąk nie myjemy,

bo dziś na obiad myjemy okna.

Chciałby mieszkać sobie w rombie,

to projektant kwadratowi

nieźle nogą mu przyrąbie.

I z rozpaczy coś rozpaczy.

Gdzie złodzieje,

tam też inne się zło dzieje.

Zamiast krzesła to król ma tron,

metresy woli, nie lubi matron.

Spytała lewkonia: pokona lew konia?

To koń czy ona jest temu winna,

ta same litery a wymowa inna?

(Czy to homofonia?)

Przyśpieszenie i w postępie,

kłus i galop są po stępie.

Życie kijem? Już z ręki jem.

Drogie jest czy tanie,

romansów czytanie?

Darem wina, to nie drwina,

jest teoria ta Darwina.

Z Elą styczność,

nie erotyk, elastyczność.

To tylko mniemanie,

że lubią mnie Manie.

Nie dzielcie całości na równe połowy,

tylko u rybaka są różne połowy.

Różne kolory może mieć morze,

gdy go promień słońca odpowiednio zmoże.

Nie zmorze nas Putin,

wrzasnęła nasturcja:

tak jak w dawnych czasach

nie zmogła nas Turcja.

Porządni ci ludzie

w Babicach, Mościskach,

każdy tylko swoją

babibcę mo w ściskach.

Szybciej przyjdzie na nią pora,

gdy zna chora nie lekarza

lecz znachora.

Nie ma wódy ani wina!

Nie ma wódy? - Ani wina.

To też muzy kant,

kiedy fałszuje

Janko Muzykant.

Pradziadek przy saniach,

sra dziadek przy paniach.

Kolec w stawie,

stolec w kawie.

Tenis w porcie,

penis w torcie.

Szał na kortach,

kał na szortach.

Jeszcze stąd nie wyjechała,

jeszcze u nas wyje chała.

Pudło na pudle a w pudle pudle.

Słownik Worda nie marzenie,

bo mi to zaznaczył jako powtórzenie.

O tłumaczu mechanicznym.

Nieizolowany przewód

rozciągnięty jest wzdłuż dachu -

- goły konduktor biega po dachu.

Wiele słowo znaczy, durno się tłumaczy.

Ale w sumie obraz nie jest taki bury,

dzięki temu mamy machinacje słowne,

zwłaszcza ideowe, także kalambury.

Słowo w mowie albo w tekście

różne smaki ma.

Wszystko zależy w jakim kontekście,

to takie proste jak dwa plus dwa.

Do swojego rozumu nie poszła po naukę,

na śmierć przekarmiła pani swoją sukę.

Dla wilka pani tylko jedzeniem.

Pani dla pieska? Tylko złudzeniem,

Monolog kundelka.

Wyrzucają psa na drogę,

potem auto daje nogę.

*

Choć to ssak jest ten naczelny, lecz okrutny i bezczelny.

Inteligencja to mu nie tryska, czasem jej więcej jest w minie pyska.

Tylko to ludzi od piesków różni, że brak im ogonów i są sobie dłużni.

Człowiek się sadzi lecz to pomyłka, nawet nie sięgnie językiem tyłka.

To nie powinno nikogo śmieszyć, że pies ogonem umie się cieszyć,

więc zazdrosne pantalony ucinają nam ogony.

Bez ogona i radości szczeka piesek na twych gości.

*

Po włosku psa ogon to w muzyce coda

ale tego słowa dla muzyki szkoda.

*

Ze schroniska wzięta wszystkiego się bałam,

lecz członkiem rodziny natychmiast zostałam.

Bardzo jestem wdzięczna, chociam taka mała. Hau!

I wśród pisarzy,

także jest wielu

wybitnych psiarzy.

Bywają także poważne dogi,

w akademickie, przebrane togi.

Łatwo psa nauczyć, by miskę przynosił,

spróbuj go nauczyć, aby ją odnosił.

Do bałaganiarza też to się odnosi,

gdy zakończonej sprawy na miejsce nie odnosi.

Minus Suni?

Kapcie gryzie twej babuni.

Pies z miłości pana liże,

człowiek liże wtedy, kiedy się podliże.

Pójść z psem na spacer,

w szmaciankę pograć, ptactwo przeganiać,

ale pieska nie mam. Nie lubię lizania.

Większe zasoby miłości

do czworonogów

niż dwunożnych gości.

Gryzie wrednie, żre co ludzie,

kieszonkowiec, poduszkowiec,

widział kto psa dzisiaj w budzie.

Różny charakter ma nasz pies, raz to przyjaciel a raz bies.

Nie pozwalaj psu przewodzić, bo cię będzie za nos wodzić.

By nie umierać ze strachu to nie ty, lecz zwierzę

chce mieć opiekuna brachu.

Zagryzł Azor psa sąsiada, wystraszony pan Azora

psa do jego budy wkłada. Potem sąsiad opowiada:

mam pretensje do młodzieży, wczoraj psa gdzieś zakopałem

a on znowu w budzie leży. (pzru)

Nie wiem jak to jest w Chorwacji,

na przykład Zagrzebie, piesek w piaskownicy

też kupkę zagrzebie.

To nie tylko winy nasze,

w gówno wszędzie można wdepnąć,

także na Grinzinger Strasse.

Problem z tego miałem wielki,

bo wdepnęły pionierki.

(Grinzinger Strasse – nazwa ulicy w Wiedniu pod Kalenbergem)

Taka rasa mnie urzeka, co mniej szczeka.

O wycieczkach z Izraela.

Zimą gorzej bywa, kupki śnieg okrywa.

Śniegu nie znają, więc gdy Polskę odwiedzają,

swoje dziewczyny takim śniegiem nacierają.

O to mi chodzi głównie

by nie deptać po gównie.

Jeden pomysł nowy a drugi jest stary,

w Austrii pinkelsteiny, w Polsce piesuary.

Austriacka wioska Raszał

punkt ma nader wiekopomny,

bo go chętnie dla potomnych,

własnym moczem Mozart zraszał.

Takie podobieństwo aż przejmuje czarem,

między pinkelsteinem a psim pisuarem.

O sklepie o PIESuarach (piesuary.pl)

https://de.wikipedia.org/wiki/Pinkelstein

W kabriolecie jak w karecie, pociągowe wszystkie smrodzą,

konie żywe na stangreta, auta rurą wydechową.

Co dla stangreta postępem, dla powietrza jest podstępem.

Nie zaprosi pies swych gości,

mało mięsa ma na kości.

Miałczał kotek miał, miał, miał, bo na myszkę chętkę miał,

gdy już myszkę złapać miał, w pyszczku węgla on miał miał,

ciągle kotek pecha miał, gdy w piwnicy spać on miał,

dziesięć razy już ją miał ale myszki nie złapał.

Rozum się na nas często wypina,

bo mu odpowiada spokój i rutyna.

Trzeba rozwiązać trudne zadania,

rozum do pracy wola nakłania.

To nawet boli, gdy mam ochotę,

lecz nie mam woli.

Choć myśl by chciała, nie zmusi ciała.

Trudno się zmusić, nawet gdy forsa

zaczyna kusić.

Choć pracy nawał ale dla lenia

zawsze karnawał.

Trzeba coś zrobić póki jest cień,

lecz mnie się nie chce, bo jestem leń.

Potem cały jestem w chwale,

tak się męczę w tym upale.

Kiedy do roboty leń bardzo niechętny,

to sprytnie udaje, że czym jest zajęty.

Brak tabletki na lenistwo,

ale aby być leniwym

wtedy leniuch zrobi wszystko.

Robi się leniwy i bardzo powolny,

kiedy mu wmawiają, że jest taki zdolny.

Leniwa owca woli gotowca.

Wtedy ćwiczy, gdy na smyczy.

Taka korzyść jest z kuksańca,

że ochotę ma do tańca.

Leży leń pod gruszą na swym prawym boku

i gdyby mu klapsa w zad nie dała klapsa

święty miałby spokój.

Gdy lenistwo się przypęta, zróbmy coś dla przyjemności

aby przerwać jego pęta. Drobny wysiłek kolego,

to rozgrzewa do większego.

Człowiek w pracy więcej znaczy.

Mniej praca męczy,

myślenie o niej

bardziej nas dręczy.

I wykształcenie

mało się liczy,

gdy ktoś się byczy.

Ta uwaga też dla lenia,

brak dyscyplin naukowych

bez dyscyplin do myślenia.

Mego lenistwa niemiłe sesje,

brak mi zajęcia, wpadam w depresję.

Więcej jest na świecie leni,

bardziej się wysiłek ceni.

Na początku drobna sprawa, gdy opóźnię, to rozprawa.

Kto w ostatnich chwilach sprawy swe obsłuży,

to na komfort życia nigdy nie zasłuży.

Siły przerasta, to co narasta,

zrób, co masz zrobić, spokój i basta.

Ludzie wredni ze świąt robią dzień powszedni.

Dla leniwych każdy dzień jest świątobliwy.

Niesłuszne dzielenie

na tych, co pracują i tych, co są lenie,

nie ma dwóch kolorów, są także odcienie.

Chciwość to jeszcze nie dolegliwość,

bo rozwój tworzy,

nieuczciwość chciwość

w pazerność przetworzy.

Wartość na cenę jak myśl na słowo

często się obraża,

bywa też relacja, która aż przeraża.

Od pazerności cena zależy, nie od wartości.

Spekulant nie traci,

o połowę coś przeceni,

jeszcze się opłaci.

Tworzy bidę część pazerna,

potem wrzeszczy,

że ciemnota i konserwa.

Pazernych knieja

to w Nowym Jorku

Piąta Aleja.

Walczy o swoje w najlepszej wierze,

gdy cel osiągnie, miarę przebierze.

Portfele dla nich ciągle za ciasne,

w cudzych pragną widzieć własne.

Panem sukcesu chce być,

cudzym kosztem woli żyć.

Wszystko dla siebie, przyjemność kusi,

nawet dla bliskich, tyle co musi.

To forsy waliza

tworzy dupoliza.

Jak czapla, co już się naje,

nadal łowi, z boku składa,

innym ptakom nie oddaje.

Pazernego natura

chłonna jak czarna dziura.

Tylko forsie wierny

jest człowiek pazerny.

Zbiera człek rzeczy, pękają szafy,

już nawet przejrzeć ich nie potrafi.

Najpierw się nałyka,

potem jego problem

z nadmiaru wynika.

Gdzie pazerność żyzna,

to tam jest drożyzna.

Wyższa kultura pazerności

przyzwyczajonych już nie złości.

Pierwszy milion można skraść?

To i później będzie kraść.

Dała natura nam coś za darmo,

wszystko niedługo pazerni zgarną.

W perspektywie grób,

nadal ciągnie żłób.

Przyszedł Mozart po swe dieto

do biskupa Colloreto.

Co miał lokaj zrobić z typem

wszedł po schodach zleciał zsypem.

Gdy zsypów nie było,

nogą pieścić tyłek

całkiem wystarczyło.

Rządzi światem tylko żądza,

szczękiem oręża, siłą pieniądza.

*

Więc z pazernym to nie żarty,

zawsze będzie niebezpieczny,

czy jest głodny, czy nażarty.

Każdy chciałby żyć zaszczytnie,

lecz nie w każdym narcyz kwitnie.

Balonik każda ma jucha,

lecz nie każda w niego dmucha.

*

Mniej nadęty, kto miał przykre incydenty.

By wypaść z godnością woli się tłumaczyć

swoją niezręcznością.

Balonik pęknie, to zaraz mięknie.

Zwróćcie swą uwagę

róże, lilie oraz pinie,

narcyz w rodzie męskim rzadszy,

w was siedzi nagminnie.

*

Więc zdarza się często i taka potrzeba,

że komplement wysupłać kobiecie trzeba:

uroda się zmienia, jak co roku rzeka,

lecz kto dba o siebie, to ciągle urzeka.

*

Grube tysiące, za te zabiegi upiększające.

To nie żarty. Zamieniają orli nosek na zadarty.

A co bardzo małe mają, to botoksem wypełniają.

Kiełbasiany jad pod skórę im wpadł.

*

Czy dobrze się czujesz,

gdy kiełbasiany jad

codziennie całujesz?

Gdy na twarzy zmarszczek chmura,

to przydaje się glazura.

Takie zdanie tutaj utnę,

tylko piękno naturalne

niech będzie rozrzutne.

*

Co nadęte, nie uchodzi za przynętę.

Bo dla porządnego, najlepszą przynętą

coś naturalnego.

Złapie diaska, sztuczna maska.

Podziwu amator

zawsze znajdzie miejsce

na swój fascynator.

Z reklamowej grzmią ambony,

że jak na wielbłądzie

modne są pompony.

*

Cieszą Halinkę,

takie ozdóbki

jak na choinkę.

Są czempiony, u których irokez

jak u dudka bywa wystrzępiony.

Co nazwisko, to zjawisko.

Dzisiaj skromność, to ułomność.

O to chodzi celebrycie, by być słońcem, tym w zenicie.

Lubią się otaczać blaskiem, dla nich życie jest oklaskiem.

I popularność swoją cenę ma,

jeden pochwali, drugi w gębę da.

O „parciu na szkło”

Bardzo lubi wychodzić

na medialny balkonik

nadmuchany balonik.

Trochę nudne szkła się stały,

coraz trudniej o kryształy.

Śmieję się z tych agencji,

co próbują określać

wskaźnik inteligencji.

I nie sądź wielbłądzie kogoś po wyglądzie,

bo nie zawsze z lica, czasami i z pyska

ta inteligencja bardziej przecie ludziom tryska.

Bo i tak się dzieje,

że brzydocie rozum sprzyja,

a w pięknie marnieje.

Kiedy pochwała trochę krępuje

taką odpowiedź Wam proponuję:

lepiej dla mnie będzie,

jeśli chwalącego pozostawię w błędzie.

Wie co to szpan Sz. Pan.

(Wyobraźnia bardziej syta,

kiedy kropki się nie czyta.)

Niewiele czyta, niewiele czuje,

nie dużo ogląda, na znawcę pozuje.

*

Nie wzięli go na ozory,

bo zachowywał pozory.

W telewizorze średnia matryca,

w cenie różnica, bo znana marka

gości zachwyca.

Towarzystwa nie godny,

bo ubiór niemodny.

Największy obciach, sromotna wpadka,

gdy na nadgarstku brakuje Patka.

Na zwykły pisak nie brak ochoty,

chociaż na biurku nieużywany

ma Mont Blanc złoty.

W znaną markę ciało wsadza,

jej znajome złość rozsadza.

Lubi forsę swą wywalić,

by się było czym pochwalić.

Efekt snoba?

Wyższa cena się podoba.

Niewygodne, ale modne.

Złego słowa ci nie wetka

szatniarz, gdy na twoim płaszczu

bardzo znana błyszczy metka.

Pamiętają stopy rżysko,

już we fraku rżnie panisko.

Wtedy się liczy, gdy na Krupówkach

często się byczy.

Chociaż w tym smogu się niedotleni,

VIP z celebrytą na nich się leni.

Sporo o nim się dowiecie,

mgr ma na sygnecie.

Takie zachowania biznes promuje,

jego gałęzie snobizm podtrzymuje.

Pycha z dumy się wyradza,

potem dumę pycha zdradza.

To głównie pycha

pokorę spycha.

Orły to pozory,

bo to im najczęściej

brakuje pokory.

Głowo, bądź rozumna,

konto pyszne, skromność dumna.

Nie bywa pyszny człowiek rozumny,

i bez pieniędzy może być dumny.

Z humorem człowiek bywa przepyszny,

z tego powodu nie jest on pyszny.

Tak na niego działa pycha,

gdy się chwali w towarzystwie,

to aż w gardle mu zasycha.

Jak pijakowi zagrycha,

dumie nie potrzebna pycha.

Tego czeka nędza,

kto wszystko wydaje,

a nic nie oszczędza.

To rozrzutnego gubi,

że pieniędzy nie lubi.

Bardziej niewiasta

pieniędzmi szasta.

Wkłada do koszyka

i forsa jej znika.

Gdzie Złote Tarasy,

częściej tam stukają

wysokie obcasy.

Tego to nie kontempluje,

że wokół kontem

bankowym pluje.

Na przeceny ludzie łase,

potem brak im na kiełbasę.

Co mu korpo nędznie płaci,

to w markecie wszystko traci.

Raz jest dobrze, raz nie leci,

więc rozrzutny

nie utrzyma żony, dzieci.

Taki więcej ma w umie,

kto nie tylko zarabiać

lecz i wydawać umie.

Spokojniej pożyje

ten, co z lokat żyje.

Dla mnie forsa jest do mania

a dla Mani do wydania.

O kredyt nie prosisz,

stopę swą podnosisz.

Oszczędność cechą cnoty,

kredytu konsumpcyjnego

nie bierze na klejnoty.

Nęcą drogie kosmetyki,

przed świętami płacz jest dziki.

Wie to niewielu

do czego służy

zatrzask w portfelu.

Słuszną nazwę mają długi,

karą jest czas spłaty długi.

Dłużnik jedno ma marzenie

swego długu umorzenie.

Wolę alkohole tanie,

wino pisane patykiem,

niż być długu niewolnikiem.

Wcześniej czy później

znajdzie rozrzutny

swój czas pokutny.

Wydawał w młodości,

to w starości pości.

Do niezaradnych

To mu się wytyka,

że mu nie gra w głowie

kombinatoryka.

*

Ten łamaga, kto od siebie

nie wymaga.

Ćwiczył jogę złamał nogę.

*

„Gówno chłopu nie zegarek”? To już dziś nieaktualne:

„Dopuść chłopa do laptopa”, tak dziś mówi młody Czarek.

*

Są na to dowody, że to nieudolni

wymyślili schody.

Herbu „niedołęga”, też po stołek sięga.

Tak dobrze chcą, lecz partaczą.

Psucie to akcja wtedy skuteczna,

by próba naprawy była niebezpieczna.

Do naiwnego

Tak myśli ciele, że wszyscy wokół to przyjaciele.

Przykładów tysiące, nagrody dla naiwnych

ciągle są kuszące.

Do zakompleksionego

Tak myśli cielę, że wszyscy wokół to myśliciele.

Lecz i kompleksy, na kartkach życia robią nam kleksy.

Do wyrachowanych

Wtedy się kontaktują, gdy czegoś potrzebują.

Że będzie wdzięczny, to obiecuje,

lecz nie odpowie, nie podziękuje.

Częściej się przeliczy,

kto na wdzięczność liczy.

O dwulicowcu

Na wierzchu błyszczy, pod spodem piszczy,

tułów przegrywa, twarz jest prawdziwa.

Jak w dziurawym chlebie z miodem,

twarz prawdziwą hipokryta

ma pod spodem.

Dwa ma stany równoległe,

dla obserwatora inny

prywatny dla siebie.

Do lekkomyślnego

Nie przeceniaj prób, czego ci nie wolno,

to natychmiast zrób.

Zła decyzja bardziej kusi, plusów i minusów

uwzględniać nie musi.

Tego jestem zdania: nie miałby człek woli,

będąc zaszczepiony na grzech pożądania.

*

Więc nie pech,

ma człek wolę, dzięki temu,

że jest grzech.

*

Niech wie koleżeństwo,

wola silna dzięki temu,

że ma przeciwieństwo.

*

Wolna wola, dla słabego to niedola.

I na dolę i niedolę wolny wybór mam?

Taką wolność ja chromolę,

zmądrzałem. Adam.

Szczerość gubi,

więc szczerości

się nie lubi.

Nie jednego drania

kusi siła przyciągania.

*

Kleptoman w markecie

chętnie urzęduje,

to i towar grawituje.

*

Wtedy jest nieładnie, gdy prywatne kradnie,

gdy budżet dołuje, tylko defrauduje.

*

Życie dla nas – nauczyciel,

złodziejaszek kradnie mało,

dużo więcej przywłaszczyciel.

*

Złodziej to zawód nie byle jaki,

wielki małego wtrąca do paki.

(Diogenes z Synopy, pzru.)

Włos z głowy nie spadnie, temu co miliony

przede wszystkim kradnie.

*

Najpierw defrauduje, potem sponsoruje.

*

Gdzie złodziej bezkarny,

rozwój gospodarczy

także bywa marny.

To nie dziwi chyba,

z prywatnego lasu

też przywłaszczy grzyba.

*

Zabezpiecza się zawczasu,

by świętować przy choince

wykradzionej z lasu.

*

Więc to prawo grawitacji

wielu tyczy też relacji.

Miała Frania męża Drania,

bardzo dobrze pieścił, bo forsą szeleścił.

Skąd ją przynosił, wiedzieć nie chciała,

ważne, że pieniądze miała.

Ile wśród nas takich Frań,

którym nie przeszkadza Drań?

Człek uczciwy na tym świecie

rzadziej bywa na tapecie.

*

Uczciwość niczym,

lepiej być cwanym

niż zasadniczym.

Najgorszy z rzeszy,

co nawet nie wie

jak bardzo grzeszy.

Szlachectwo – cnota dziedziczona,

szlachetność – cnota nauczona.

Jednak sporo mam ochoty,

wiedzieć także czy możliwe,

aby istniał i gen cnoty.

Pleban miłosierdzia dobrze wyuczony

egoizm strofował w niedzielę z ambony.

Na to echo z nawy kopie:

proboszcz na plebanii a wikary w szopie.

O gadulstwie

Ta część szwankuje głowy,

która dotyczy mowy.

*

Taki jego proporzec,

zawsze coś musi a propos rzec.

*

Aż śmiech bierze, tak trajkoczą

jak opony na klinkierze.

*

Wygadany ozór, to mądrości pozór.

*

Tam pysk skacze, gdzie pyskacze.

*

Gadacz to taka niecnota,

na którego brak pilota.

*

By z niej nie leciały buble,

gębę swoją trzymaj w kuble.

*

Wstrzemięźliwość nie atrapa,

bądź dyskretny jak kanapa.

Różny skutek zdania,

gaduła odbija,

a mądry pochłania.

*

Oto moje zalecenie:

rachatłukum, piękne brzmienie,

gębę zatka, da milczenie.

Do gruboskórnych.

Ciężki rozum na dno spadnie,

Wańka zawsze wstanie ładnie.

A w prostackim środowisku?

Lotny rozum lać po pysku.

Kura głośna

jest nieznośna.

Ciało człowieka same zalety,

oprócz języka często niestety.

Wtedy jest się człekiem złym,

gdy wystarczy mały cug,

aby poszedł duży dym.

Wady wskażesz, chwaląc cnoty,

nie pouczysz tak miernoty.

Na tępy ryj nie wystarczy

subtelny kij.

Wiatr grzechu każdego z nas unosi,

tak należy oceniać człowieka,

jak szybko z upadku się podnosi.

Upadasz, powstajesz,

znów do walki stajesz.

Czasem grzesznik więcej uniesie,

kiedy z upadku się podniesie.

Choć nikogo to nie cieszy,

święty także przecież grzeszy.

Życie nie księga, co wiecznie czysta,

każdy to powie, filozof, artysta.

Prosty ma jakąś wiedzę o świecie,

prostak nawet tego nie wie,

co się dzieje w jego powiecie.

W tym proporcji cała sztuka,

tak się ma prosty do prostaka,

jak dyletant do nieuka.

Tego ludzie oczekują,

by szanować ich bardziej,

niż na to zasługują.

(Joseph Joubert, pzru.)

By se w życiu dobrze radzić,

trzeba umieć ludziom kadzić.

Ale trzeba się domyślić,

co o sobie taki myśli.

Aż tyle zła widzisz

że tak nienawidzisz?

*

Nie jej parafia,

lecz szlag ją trafia.

*

Nienawidzi,

kiedy nie zna

lub nie widzi.

*

Świętości jej brak,

patrzy na cudzą,

to trafia ją szlag.

Braku cnót się boi, więc w piórka aniołka

chętnie się przystroi.

Długo ksiądz posiedzi z jędzą przy spowiedzi.

*

Sam nagrzeszy,

nie rozgrzeszy.

Nieuczciwy tak ma w umie,

rzetelnemu nie zaufa,

bo go całkiem nie rozumie.

O zazdrości

Jeden drugiemu bardzo zazdrości

wypchanego portfela i spełnionej miłości.

*

Zazdrość twórcza czasem bywa,

z zawiści ludziom tylko ubywa.

Znak jakości także złości.

Bardziej obraz wychwalany,

kiedy pędzel nie jest znany.

O honorze

Dla partaczy podpis więcej od słów znaczy.

Lecz gdy więcej zaufania, mniejsze koszty i wahania.

Co więcej znaczy honor, zaufanie,

czy dowodu zdanie?

Nie jestem pewien swojego zdania,

stawiam pytania.

I to winą człeka, że obojętny na to,

co słyszy z daleka.

Rozwój chwalą w niebogłosy,

nie docierają na wyższe piętra

ludzkich tragedii nikłe odgłosy.

Z obojętności też powstają

nikczemności.

Zasad nie łamie, więc często kłamie.

Słowo komuś życie złamie,

jeśli dobrze ono kłamie.

Wredne to życie, bo kłamstwo także

ratuje życie.

Do palaczy.

I odruch łapy, i odruch ssania, takie są skutki nadużywania.

Nie ma pana, gdy brak niewolnika, lecz bez pana niewola nie znika.

Nikotynizm to też cynizm, rzecz w tym cała, że to cynizm wobec ciała.

Im kto dłużej nałóg ćwiczy, tym się mocniej zakotwiczy.

Dużo mniej pali ten, kto swe pety liczy.

*

Palacz to osoba bardzo nieudolna,

tylko jedna jego ręka bywa wolna.

*

Fajka bardziej smrodzi,

bardziej niepalącym

niż palaczom szkodzi.

Mniej kar za grzechy wlepisz,

jeśli przed nimi zaszczepisz.

Przekręcił się Nobel w grobie,

machnął ręką – ech!

Niech ten nagrodę wygra,

kto wymyśli szczepionkę na grzech.

Z plotki także anegdotki.

Nazwiska to już nie pamiętam ale

wiem, że jednemu nie chciała dać wcale.

Plotki dystrybucja, to już instytucja.

Konkurencja plotki? Skoki przez opłotki.

Zawsze jakaś część się trudzi, by przyjemność dać dla ludzi.

Ci co lubią siedzieć złocie, oferują kąpiel w błocie.

Wyższy poziom przyjemności jednych nudzi, drugich złości.

Nie starczą igrzyska i kawałek chleba, aby pójść do nieba.

Wyświechtały się morały,

grzechy się na nie poodparniały.

Morał jak antybiotyk nie zawsze nam pomoże,

bo grzech, tak jak wirus, też mutować może.

Najlepszy sposób dobre wychowanie,

kiedy przed grzechem ostrzegają nianie.

Grzechotki sumienia wcale nie cieszy, gdy się nagrzeszy.

Jednych grzechy gryzą, a dla innych tylko są łagodną bryzą.

Ja z młodością podpisałem intercyzę,

jej grzechami się nie gryzę, bo ja także wolę bryzę.

Z mych ułomności zrobiłem sobie

bardzo bezpieczny, ochronny daszek,

nie miałbym bez niego tematów do fraszek.

W każdy życia dzień

akceptuj swój cień.

Paszporty do piekła solidnie drukuję,

wiele sobie po tym jeszcze obiecuję.

Mózg dziecka piękny apartament,

lecz wymaga szlifu, jak diament.

Rzecz to oczywista,

póki jest bezradne

to i egoista.

Z egoizmem człek się rodzi,

wychowanie nie zaszkodzi.

Tego jestem zdania,

wszystko się sprowadza

do dobrego wychowania.

Lepiej w demokracji i panu i pani,

ale tylko wtedy,

gdy są dobrze wychowani.

No bo dziecko być powinno

wychowane

a nie tylko hodowane.

Nie wiem po co, ktoś wymyślił akcję,

by wychowanie i nauczanie

łącznie traktować jak edukację.

Szkoła także dla wychowania?

Raczej więcej rozczarowania.

Milkną tuby kindersztuby.

Rodzic się nie trudzi,

by kształcić charakter

już u młodych ludzi.

Jeszcze nie wystarczy jajo wysiedzieć,

coś o wychowaniu też warto wiedzieć.

Rodzic czy niania,

bardzo przydatny

kurs wychowania.

Skarg na dziecko mniej usłyszysz,

gdy mu częściej towarzyszysz.

Za złe wychowanie będziesz odpowiadać,

gdy się nie nauczysz z własnym dzieckiem gadać.

Synek chciałby tatę kochać ale tata się nie daje,

miast pogadać skórę łoi a słowami tylko łaje.

Przykład świeci dla twych dzieci.

Stłucze dzban stary Jan,

stłucze dzbanek młody Janek.

Odwrotnie niż drzewa,

bo w ciepłych warunkach

dłużej człek dojrzewa.

Kilka masz twarzy? Nie łudź się,

dziecko bystre, zauważy.

Nie pamiętają tatusie, wuje,

ile przeczołgań w wojsku

pierwsza belka kosztuje.

Za delikatnie sobie poczyna,

ze swoim synkiem miłość matczyna.

Mama pieści, ojciec krzyczy, długo trzyma się spódnicy.

Do mamuni przyczepiony, to nie znajdzie sobie żony.

Trza dawać zadania

dziecku od zarania.

*

Piękniejszy żagiel,

kiedy pracuje,

wiatr go kształtuje.

Albo tylko krzykiem, albo bezstresowe,

żadne wychowanie z tych dwóch nie jest zdrowe.

Rozrabiają brzdące chłopaczek z dziewczynką?

Lepiej bić prawidłem niźli dyscyplinką.

Nie szanuje żony,

na dzieciaka wrzeszczy

tata rozjuszony.

Tylko po to bijesz mocniej,

by rozproszyć swe emocje?

Własne dziecko ci przeszkadza,

to emocja źle doradza.

Z własnego dziecka nie rób gówniarza,

bicie nie hartuje tylko upokarza.

W goły tyłek ojciec lał, pasem w fotel zahaczał,

krzyczeć głośno kazał „ał”, podejrzałem że się śmiał.

Skuteczna, magiczna, kara symboliczna.

Słowa także są jak kije,

z ich pomocną też się karci

ale ciała się nie bije.

W swojego syna kieruje stronę

własne ambicje niezaspokojone.

Wypieściłaś matko lenia,

teraz ciągle ma roszczenia.

Uczy lwica swoje lwiątko

gdzie jest bezpiecznie,

gdzie złe zwierzątko.

Lecz młokosa nie nauczy,

takim życie już się tuczy.

Są wartości, co wycenić się nie dają,

świat się zmienia, nowych słów więc wymagają.

*

Od tysięcy lat te same morały,

ich przypomnienia także by się zdały.

Ciągle dbajmy o odnowę,

znane myśli, nowym słowem.

Dla starego banał, dla młodego nowe.

Przy dziecku rodzice się nie spierają,

przy nim zawsze taki sam pogląd mają.

Niemądra uwaga się zdarzy,

powstrzymaj się od komentarzy.

Morał dla życia mapą akwenu,

wyśmiewają go nie wiedzieć czemu.

Nie ugrzęźnie na mieliźnie,

nie rozbije się o rafy,

gdy mądrzejszy od żyrafy.

Wiele nie zdziała

niewolnik ciała.

Ciągle trzeba zmuszać ciało,

by rozumu słuchać chciało.

Głowa nas nie boli

od wysiłku woli.

Woli ćwiczenie?

Drobne, realne

jakieś wyrzeczenie.

Słaba wola wielu gości,

siedzi głównie w łapczywości.

Zdolnych dużo, mądrych mało,

nie tylu, jakby się chciało.

Mądrzejsi, co pracą braki nadrabiają,

to oni najczęściej sukces osiągają.

Cechą młodości:

cieszyć się z życia, szaleć z radości.

A rozum? Pości.

Młodzieży mocą, głośne powroty z rozrywek nocą.

Wszystko dla ludzi, lecz niechże umiar twój zapał studzi.

W jedzeniu, piciu, zabawie, sporcie

zawsze rozsądne trzymaj proporcje.

Przecież nie dla idioty podział odcinka złoty.

W czynach się miarkuj,

w słowach nie szalej,

to zajdziesz dalej.

To głównie umiar powoduje,

że nic za szybko nas nie znudzi,

i wszystko dłużej nam smakuje.

A i trudności niech nas nie płoszą,

po nich przyjemność bywa rozkoszą.

Jeśli zabawa starcza do szczęścia,

już brak zabawy sprawcą nieszczęścia.

Na marginesie, życie na essie.

Pierwszy raz na nagość spojrzał,

a więc myśli, że już dojrzał.

Ten mniejsze ma męki,

kto nie jest zbyt miękki

na kobiece wdzięki.

Szukasz partnera oraz miłości,

to nie okazuj w tym gorliwości.

Przez gorliwość

tracisz szanse na możliwość.

Marzcie o miłości, ale tej większej,

nie z wyrachowania albo słabości.

A gdy się trafi miłość rzeźbiona

tylko przez twojej psychiki dłuto,

wtedy pamiętaj: „amare e non

essere amati, è tempo perduto”.

(Beniamino Lofari – Kochać i nie być kochanym to strata czasu)

Chciałby rozpocząć studia,

lecz niejedna miłostka

koncentrację utrudnia.

Spać późno się kładzie, to śpi na wykładzie.

Umysł świeży wyżej mierzy.

Gdy chcesz poważnie studiować dziadu,

nie ograniczaj się do wiedzy z wykładu.

Więcej zwojujesz, gdy ktoś pomaga

a ty coś zgłębiasz, czyli studiujesz.

Ranek przynosi myśl więcej wartą,

kiedy masz problem, przespać się warto.

Nie poznajesz wciąż nowości,

gdy nie złości brak pewności.

Wiedzę, którą mieć warto, zdobywaj i powtarzaj,

brakiem nic nie wartej zbyt się nie przerażaj.

Nie masz konkretnego fachu,

jeszcześ nie dojrzały brachu.

To powinno być marzeniem,

by nie był twój zawód życiowym zawodem,

lecz życia spełnieniem.

Samodzielnie zrywaj kartki kalendarza,

lecz rób to mądrze, by nikt na ciebie

a zwłaszcza ojciec się nie obrażał.

Temu ptaszkowi to dedykuję,

co to z domu wylatuje.

Gdyś już za metą myślisz, żeś miał fart,

lecz to nieprawda, znaczy, żeś coś wart.

Twa natura jest ułomna, kiedy skromność jest zbyt skromna.

W życiu taka jest potrzeba, że się sprzedać umieć trzeba.

I cóż mu z tego, że mądrze gada, gdy z niepewności nos mu opada.

W pracy on znika, bo brak mu miny jest wojownika.

Życie to też rola, przydaje się czasem i mina aktora.

W domu przy nim jest jak w niebie, a w robocie pewny siebie,

ta bezczelna pewność siebie, czasem lepsza jest w potrzebie,

Maćkowi pewność raz się przydała,

bo wygrał zakład,

że na raucie w ambasadzie

po dystynkcjach klepnie pana generała.

Choć przydatne te zasady, lecz ostrożnie bez przesady.

bo na Ziemi to nie w Niebie, w aucie gubi pewność siebie.

I myśl także szuka wroga,

ta bogatsza raczej w sobie,

a na zewnątrz ta uboga.

Nierozumny niestety,

nie dostrzega swoich wad,

a przecenia zalety.

Rzadko coś obiecuje, gdy obieca, to spełnia,

takiemu się wierzy, takiego szanuje.

Nie bądź Jureczku od woreczka troczkiem,

wszystko oceniaj także własnym oczkiem.

Nie bądź mechanizmem ciągle nastawianym,

lepiej być magnesem niż magnesowanym.

Złym myślom można się opierać,

dobrymi trzeba je wypierać.

O to przecież nie tak trudno,

czysta woda wyprze brudną.

O podświadomości

Zbiór informacji nieprzemyślanych

przypadkowo na bocznicy zapisanych.

Dobrze nam życia nie urządzi,

podświadomość, gdy nami rządzi.

Bez świadomości szybko utonie,

małpa ma przecież także dwie dłonie.

Nie pozwalaj myślom nieświadomie błądzić,

lepiej będą tobą rządzić.

Dobrze sobie radzi, ten kto swoje myśli

na smyczy prowadzi.

*

Nie wywołują skruchy,

świadomie wyćwiczone

przydatne odruchy.

Chociaż na razie jesteś na ławce rezerwowych,

na okazję losu zawsze bądź gotowy.

Szybko buduj życia zręby,

czas ucieka, czas ma zęby.

Gdy nie umiesz, nie udawaj, że rozumiesz.

Zawstydzenie coraz mniejsze,

im więcej pytań zadajesz, stają się mądrzejsze.

Odpowiedzi zdanie, zależne od tego

jak zadasz pytanie.

Dwie odpowiedzi przytoczę dla zmylenia,

podczas modlitwy nie wolno palić fajki,

lecz można się modlić podczas jej palenia.

(Kajetan Zaremba, pzru.)

Nie masz do czegoś zacięcia,

gdy nie masz o tym pojęcia.

Podejmuj decyzje, gdy problem się rodzi,

nie dopiero wtedy, gdy już straty płodzi.

To nieprawda, co ćwierkają jaskółki,

mało funduszy, zakładajcie spółki.

Pochwała pięknych gestów.

Polska młodzież pod zaborem

rosyjskiego belfra miała,

nieźle mu więc dokuczała,

lecz że dobrym był człowiekiem,

piękną różą pożegnała.(pzru.)

*

Niech i to wasz umysł ćwiczy,

zwłaszcza w trudnej sytuacji,

piękny gest się bardzo liczy.

Bo to się także może opłacać,

by pięknym gestem, za zło odpłacać.

Giętka myśli kibić,

w największych emocjach

na dystans się wybić.

To dziś tylko twoim tangiem,

koniem w robocie po niej mustangiem.

Co się najpierw się chwali,

a dopiero robi,

skroni nie ozdobi.

Alboś kontraktu jest niewolnikiem

alboś smutny, gdy wygaśnie,

na tym świat polega właśnie.

Rozwoju swojego wcale nie przyśpieszasz,

kiedy taką samą i w tym samym garnku

ciągle zupę mieszasz.

Dojrzał już do lotu ale nie do wzlotu.

Nie czuje ryzyka, ten kto z ciekawości

narkotyku tyka.

Niewolę poczuje, gdy tylko spróbuje.

*

Cienka jak tyczka anorektyczka.

Wbij to sobie w głowę,

bywają granice jednokierunkowe.

Już nie zrobisz z mini maksi po dekatyzacji.

Nie licz na losu złudne obietnice,

zawsze i wszędzie warto znać granice.

Midi tusza niech się rusza.

Chociaż partner twój jest trudny,

ale kontakt nie jałowy,

nie unikaj z nim rozmowy.

I ceń przyjaźnie,

bo w młodym wieku

tworzyć je raźniej.

Piękny był to kwiat, ale w chwasty wpadł.

Światłe środowisko - cudowne zaplecze,

ten jest bezpieczniejszy, kto w jego opiece.

To nie traktaty pedagogiczne,

proste słowa są magiczne.

Zwięzłe słowa

łatwiej przyjmie

młoda głowa.

Wymusić zacięcie?

Trzeba znać zaklęcie.

Zwykłe zdanie nie wystarczy,

trzeba umieć też słowami

wycelować w środek tarczy.

Snajper słowa i zachęci, i nauczy,

i wychowa.

Łatwo coś wyłożyć,

ale by nauczyć

trzeba się przyłożyć.

Serca nie wkładasz,

to źle wykładasz.

Główną szkoły mocą,

apetyt na wiedzę tworzyć,

nie wciskać jej przemocą.

Wiedzy nie kupi się w sklepie,

bo ją się trawi, słów się nie klepie,

więc na testy są protesty.

Bardzo dobre takie lekcje,

brak nowego w nich tematu,

bo to czas jest na refleksje.

Reguła w wierszyk ubrana

łatwiej jest zapamiętana.

Obwód miednicy?

π przy średnicy.

O współrzędnych geograficznych.

Równoleżniki kojarzmy z kością,

bo tylko one są szerokością,

przecież w długości to nie ma kości.

Pęd = masa x prędkość.

Chociaż w różnym oni pędzie,

i pasażer, i autobus

w równym czasie gdzieś przybędzie.

A pospolicie, to tak się ględzi:

lekki to leci a ciężki pędzi.

O względności.

Względem koszyka jabłuszko znika,

bo przecież w ogóle ono nie znika.

Nauka w zabawie,

to ideał prawie.

Fakt to jest znany,

są pedagodzy i edupany.

Talent dojrzeć i go ćwiczyć,

na edupanów nie ma co liczyć.

Na złej glebie dąb nie rośnie, daje miejsce ale sośnie.

W suchym lesie i konwalii róść nie chce się.

Podstawy szybko przeleci,

potem ma pretensje taki,

że głupiutkie uczy dzieci.

Jaki belfer, taki uczeń,

gładki asfalt albo tłuczeń.

Uczą w szkole edupany,

to nasz piękny polski język

jak padalec rozdeptany.

Błędów tyle, co robactwa w ziemi,

edupanom nie dawałbym premii.

Nie szkodzą zarazie, już nam język psują

gimbusy w gimbazie.

Młodzież się bawi pięknym językiem,

a ja tu z krzykiem.

Mniej to jest ważne ile przeczyta,

ważniejsza wrażliwość na piękno języka.

Gdy polonista pięknym językiem uczniów porywał,

to nikt z nas z dziennika kartek nie wyrywał.

Niedostatek refleksji w definicji dysleksji.

Nie wyćwiczenie zwą zaburzeniem.

Naukowe słowa wędzą,

szybciej dziatwę w kompleks wpędzą.

Dar dysleksji to spokój na lekcji.

Usprawiedliwienie to rozleniwienie.

Ważna ocena zdolności,

jedno łatwiej sobie radzi,

drugie większe ma trudności.

Kto się więcej namozoli,

ten ma większą siłę woli.

Chociaż we wiedzy mniej go umocnisz,

to mu przynajmniej charakter wzmocnisz.

Świat będzie rad,

talentów szukaj,

nie szukaj wad.

Wszystkich równo ciągniemy za uszy,

wybitnego się zagłuszy.

Z dobrej lekcji, dar selekcji.

To też przyjemność, choć nie zbyt szybka,

wyciągnąć z octu i złego grzybka.

Mówi się o sumieniu,

jak o skali wartości

zakodowanej w ciemieniu.

Jeśli tej skali nie zakodują

rodzice, szkoła,

tego poprawczak zrobić nie zdoła.

Dobry dla synów, dobry dla córek

szkolny mundurek.

Na złe naród się zmienia,

gdy od dzieciństwa upokorzenia.

Nie chwalone, nie wybierane,

przyczajone, bo zahukane.

Po swojemu wychowuje, ten co szkoły sponsoruje.

Manipulują dowoli, bez rodziców dziecka woli.

Więcej dziś pasterzy do nieletnich mierzy.

Prowadzą na manowce, by to ich były owce.

Narkomani, sataniści i podstępne też idee,

źle się dziś w szkolnictwie dzieje.

Do studentów.

Najlepiej zdobywać wiedzę w samoobsługowym barze,

gdzie ktoś tylko ci pomaga, nic nie każe i nie karze.

A wykład chałturnika do tego się sprowadza,

że nam wzory wyprowadza,

ale się okazuje, że na interpretację,

czasu zwykle już brakuje.

Wśród wykładowców wiele pięknych twarzy,

lecz nie brakuje także i nudziarzy,

młodzież studencka najlepiej wyczuje,

jednych nie lubi a drugich szanuje.

Nie mogą nadawać honoris causa,

lecz mogą mu dawać wdzięcznego całusa.

Bliższy oryginału to „Honoris Całus”.

Wiedzą naukowcy, brak jest nudnej wiedzy.

Nudni wykładowcy.

Wykłada nudnie, ciekawość chudnie.

Pociąg do na nauki ma stację „Pozory”,

na której czekają nie tylko studenci

czasem profesory.

Wysiłek dydaktyka awansu nie dotyka.

Spłukany do centa, doceńta docenta.

O wykształceniu.

Bylejackie – licencjackie.

Te absolwent ma atuty,

że ma wiedzy substytuty.

I taka często między ludźmi miedza,

dyplom ważniejszy niż solidna wiedza.

I Wydział Kształcenia

Korepetytorów

też ma profesorów.

Wynalazków nie wymyśla,

swoim uczniom nawymyśla.

Są woły i muły,

dla jednych jest wiedza,

dla innych tytuły.

Różne obiboki i najgorsze lenie

także dzisiaj mają licencjackie wykształcenie.

Starczy jedno zdanie, za które go cenię:

„kalafior kapustą, z wyższym wykształceniem”.

(Mark Twain, pzru.)

Takie ludzi działań rytmy,

jakie w głowach algorytmy.

Taka winna być korzyść z magisterki, matury,

aby nie chciał człowiek zabijać człowieka,

i niszczyć Natury.

Taka nasza nacja,

jakie wychowanie,

jaka edukacja.

Skarga ducha na przewagę brzucha.

I znów zmieniły się czasy,

nie czytają ludzie książek,

choć już nie brak im kiełbasy.

(Patrz: Jan Sztaudynger.)

*

Przewidział to który,

wpływanie kiełbasy

na książek lektury?

*

Ciało się bogaci,

duch apetyt traci.

*

Kiełbasa -żarciem dla brzucha,

książka - posiłkiem dla ducha.

Nie każdego wiedza nęci,

chociaż każdy chciałby wiedzieć,

którą gałką w życiu kręcić.

W szczenięcych latach

książki o Indianach mieliśmy w głowie,

dziś Irokezi już tylko na głowie.

*

Do czytania o Indianach się nie zmuszałem,

później już wszystko do łapy brałem.

Różne pociąg ma natury,

częściej do kieliszka niż jest do lektury.

*

Zakres wiedzy ucznia nie będzie zbyt wąski,

gdy w podstawówce pierwszą ma stację

pociąg do książki.

Rodzic dziecku czyta książki,

większe w swoim życiu

będzie mieć pieniążki.

Gdy się ludziom nie chce czytać,

twórczość trzeba ograniczać.

Wydawnictwa cienko przędą,

czytelników nie zdobędą.

Mniej się osób do nich garnie,

pozamykać te księgarnie.

Przy starociach stary wariat,

nawet dzisiaj go prowadzi.

Zbankrutował antykwariat.

Dzisiaj autor winien

być dostosowany

do poziomu czytelnika,

by choć trochę być czytany.

Takie już niestety czasy,

mało kto na książki łasy.

Bardziej odpowiada chłopu

lalka - ale nie ta Prusa -

niż lektura „Chłopów”.

Mniej świat urodziwy,

z żabiej perspektywy.

Mało czytasz, mało słów znasz,

mniejszy świat masz.

Erudyta, ten kto czyta.

Od czytania niejeden pod oczami ma wory

drugiemu dla wiedzy brak krzyny pokory.

Niech dobra lektura zanadto nie płoszy,

nie pozbawiaj się umysłowej rozkoszy.

Nie dostrzeże słońca przeogromnej tarczy,

gdy widnokrąg wiedzy na to nie wystarczy.

I nie pozna lepszych światów

motyl, co nie lubi wiedzy

z najpiękniejszych spijać kwiatów.

Nie czytacie, to nie wiecie,

polskie spory zrozumiecie

z perspektywy tego,

co się dzieje w świecie.

Literki znają lecz nie czytają.

Nad okiem wielka przewaga ucha,

chociaż nut nie zna muzyki słucha.

Po co czytać książki,

wystarczą pieniążki.

Z czytaniem problemy ludzie mają nowe,

to im się wymyśla pismo obrazkowe.

*

Jedni Wszechświat odkrywają wielki

a drugim ciężko czytać literki.

Książki pożera, wiedzy nie łaknie,

to co przeczyta, szybko wyblaknie.

Bez trawienia wiedzy zjadać nie należy.

Mówią, że książka bardzo ciekawa,

lecz to nieprawda, to ja ciekawy,

co jest w tej książce a przy mnie łyk kawy.

O wyborze lektur

Lektura lecz która?

Zjada nadgniłe, tak się obciąży,

że już do zdrowych nigdy nie zdąży.

*

Jak chleb z zakalcem złą jest powieścią,

gdy w niej przerasta forma nad treścią.

Czasem facet lub kobita,

publikuje choć nie czyta.

Że mniej czytają dzisiaj powiecie?

W Internecie więcej ludzi czyta przecie.

Ale tylko to czytają, co im przeglądarki

pod nos podsuwają.

Własnego pojęcia o świecie nie mają.

Usprawiedliwienie.

Skoro ciekawość - stopień do piekła,

stąd do czytania niechęć zapiekła.

Gdy świat się psuje, kto o tym czyta,

to się stresuje.

Zad to i tyłek, kufer, pośladek, siedzenie, kuper, także i pupa,

cztery litery, nawet i zderzak, czasami rzepa a czasem rufa,

och ludzie, ludzie! Do tego jeszcze dojdzie nadudzie.

Tych synonimów, nie licząc zdrobnień jest cała kupa,

dla przeciętnego, znanego słowa, po prostu dupa.

Dosadność, to nie jest pojęcie zbyt czyste,

co dla jednych lepkie, dla innych soczyste.

Choć dosadność w grubej

rurze łatwiej zmieścić

lecz i słowo nasze

uszy winno pieścić.

Ocenia się nierówno,

najważniejsza jest forma,

spostrzeżenia to gówno.

Bo to w poezji częściej się mieści,

przeceniać formę nie cenić treści.

*

Forma nieładna, lecz treść dosadna.

To jest doskonałe właśnie,

gdy się z grubej rury trzaśnie.

W tym cała różnica,

że zwykłą rozmowę

brzydkie słowo spłyca.

Niesmaczne niesłone,

jeszcze bardziej przesolone.

Nie dostrzega wielu takiego waloru,

nie mieszania wulgaryzmów

z poczuciem humoru.

W błoto się nie wchodzi,

błoto się obchodzi.

Literaturyzmy?

Wszelkiej maści gówna pryzmy,

zwłaszcza wulgaryzmy.

Najgorsze wulgaryzmy realizm hoduje,

literatura piękna, bo je sankcjonuje.

Salon ma wrażliwe uszy,

to wulgaryzm nie zagłuszy.

Lecz salonowy drań,

czasem zapomina

do czego służy krtań.

To celem drania:

uwalniać słowa

od zawstydzania.

Często bywa

w polskiej mowie

baba krzywa.

Gdy się do niej przyzwyczai,

a niekiedy i pilnuje,

to mu język się blokuje.

Krzywe baby raz się przydały,

jako terapia dla jąkały.

Proste baby już nie w modzie,

rarytasem są w przyrodzie.

Takie słowo słyszysz często,

po łacinie wisi krzywo

a po polsku spada mięso.

W pewnym ogrodzie ptaki śpiewały,

dach naprawiali,

to z tego dachu curvy spadały.

Facet, co muzycznie nie lubił się byczyć,

zapytał na ulicy postać, jak się do filharmonii dostać.

Widać do trzech postać nie umiała zliczyć,

bo odpowiedziała: - ćwiczyć curva, ćwiczyć! (pzru).

I takie dziwy też się zdarzają,

co jeden wyraz z łaciny znają.

Takim wyrazem Hani docina,

bo to jest Ani cała łacina.

Bez żadnej przyczyny,

ciągle w swoje zdania

wkłada coś z łaciny.

W łeb mu takie słowo wlizie,

nie da się go wyprostować

tak jak krzywej wieży w Pizie.

Co mu Polacy a może Polki musieli dodać,

aby porządne, łacińskie słowo tak zdegradować?

Tym też można oczarować,

brzydkie słowa sugerować.

Po mokrej wiośnie, na dobrej glebie,

z obierki ziemniak także wyrośnie.

Nie ma wdzięku w brzydkim dźwięku.

Niejeden potwierdzi, sugestia rozśmiesza,

brzydkie słowo śmierdzi.

Więc sugestia to zasłona, bez niej mowa jest za słona.

Jak sos dla potrawy i kontekst dla słowa.

Choć to samo słowo, różne smaki chowa.

Myśli mogą być paskudne,

byle brzmienia były cudne.

Tak jak w sztuce haftowania,

łącz swe słowa w piękne zdania,

bo piękne zdanie wzmaga przesłanie.

Ten nie wzleci nad podwórka,

kto ubiera swoje myśli

zamiast w trafne, w trefne piórka.

Po to mamy głowę, by i brzydkie myśli

ładnym wypowiadać słowem.

Dosadność na nic,

gdy nie potrafi

pilnować granic.

Gdy umiaru nie ubywa,

trochę piękna w brzydkim bywa.

Bywa uroczy,

taki co tylko

troszeczkę zboczy.

Jeśli złośliwie, to już nie w pleśni,

ma być dosadnie, lecz tak jak w pieśni.

*

Lecz nie każda pleśń boleścią,

dla Fleminga była pieśnią.

Właśnie to był zręczny dotyk,

pani Celinie dołożył pleśni

i z niej zrobił antybiotyk.

Bardziej cenisz kapcie ciepłe,

gdy ci w chłodzie noga skrzepnie.

Więcej wysmakuje, kto czasem głoduje.

Źle mu patrzy z twarzy kiedy słońce praży,

gdy wyjdzie po burzy, zaraz się rozchmurzy.

Wybija deszcz w rynnach swe smutne preludia,

dzięki niemu w słońcu droga nie jest nudna.

Sporo też zachwytu,

kiedy u dentystki

schodzę z jej unitu.

Ból istnienia

często życie

w radość zmienia.

Piękniejsze życie,

gdy trwa po zgrzycie.

Wszystko ciągle nam się zmienia,

nie pozna ten szczęścia,

kto nie zna cierpienia.

Piękna i muzyka,

gdy napięcie dysonansu

w konsonansie znika.

Nie docenia się dobrego,

gdy za długo brak jest złego.

Niechże cierpienia bardzo nie płoszą,

po nich przyjemność bywa rozkoszą.

Nawet biznes ma cierpienie,

najpierw ciernie, po nich mienie.

To ból ostrzega:

nie wkładaj palca, gdzie nie potrzeba.

Nic go nie boli,

znowu przegapił termin kontroli.

Tę zaletę ma cierpienie, że wspomaga też myślenie.

Myśli bólem nie zajmujesz, to go także mniej odczujesz.

Nie skupiają niezawiśli, na cierpieniu swoich myśli.

Piękniej życie cieknie,

gdy kosie ucieknie.

Kot się nie złości,

że w rybie ości.

I psiej mowy nie poznacie,

kiedy mięso ma na gnacie.

Nie zawsze cienie,

tam gdzie cierpienie.

Krzyż symbolem jest cierpienia

lecz niektórych bardzo boli

przywiązanie do symboli.

Cierpliwy to taki,

co na swe cierpienie

umie znaleźć haki.

*

Bezstresowo znosi coś,

to cierpliwy taki gość.

*

Ale niektórym

się nie podoba

cierpliwość Hioba.

Po co starym jest cierpienie?

By śmierć była wyzwoleniem.

Gdy choroba bije batem,

łatwiej rozstać się z tym światem.

Twardo naszym życiem sterujesz Boże,

łagodniej nie możesz?

W myślach odpowiedź tą usłyszałem:

z Raju wygnałem,

chcieliście wolność, to wam ją dałem!

*

Ale i wolność nie jest przyjemnością,

bo jest związana z odpowiedzialnością.

*

I wolność boli,

gówno z wolności

przy słabej woli.